Ποιός φοβάται την Βιρτζίνια ...

Ποιός φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ; «Εγώ», λέει η ηθοποιός, «διαβάζοντας το έργο καταλαβαίνεις πόση ζωή, πόση αληθινή ζωή περιέχει. Γι' αυτό και είναι δύσκολο. Μιλάει για αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, όνειρα… Όλοι δεν θέλουμε το παραμύθι; Μόνο που του Τζορτζ και της Μάρθας είναι σκληρό, επώδυνο. Γιατί ο καθένας τους έχει δίκιο, το δικό του δίκιο.» (Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Μάρθα)

Όμως δεν γράφω για το έργο του Έντουαρντ Άλμπι. Η αφορμή ήταν αυτή η φράση που διάβασα ανοίγοντας τον υπολογιστή το πρωί:

"The best road to progress is freedom's road."

John F. Kennedy

Έτσι αναπόφευκτα η σκέψη μου με οδήγησε αλλού. Σε αυτούς τους αμετανόητους του πρώην «ΠΑΣΟΚ» και νυν ΣΥΡΙΖΑ, που ψάχνουν ακόμα τον «άλλο δρόμο» για την πρόοδο λες και δεν τον περπάτησαν ποτέ, λες και δεν μας έφεραν ως εδώ, λες και η δεκαετία του '80 ήταν ένα οικονομικό θαύμα. Αυτοί που ονειρεύονται μια κυβέρνηση από τ' αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας και μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά (Κου-Κου-ρουκου). Αυτοί που μαζί με τους πρώην «ΚΚΕ» και τους αρκετούς άλλους (μ-λ, κ-λ, κλπ) ευαγγελίζονται μια ουτοπία. Όμως ούτε ο Πλάτωνας που την φαντάστηκε δεν την έφτιαξε. Και η ουτοπία αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από μια χίμαιρα. Αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Ένα χάιδεμα στα αυτιά του «λαού». Μια χυδαία υπενθύμιση ότι ο λαϊκισμός της αριστεράς είναι εξίσου αν όχι περισσότερο σαγηνευτικός από τον λαϊκισμό της συντηρητικής δεξιάς. Γιατί μιλάει και υπόσχεται την κοινωνική δικαιοσύνη, την ευημερία, και την κοινωνική αυτό-οργάνωση. Έναν καλύτερο άνθρωπο ενταγμένο (υποταγμένο) στο σύνολο. Κακά τα ψέματα, στον πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κομμουνισμός αλλά χωρίς τα σφυροδρέπανα.

Ποιός λοιπόν φοβάται να ζει χωρίς τις ψευδαισθήσεις;

Πρόοδος είναι το να πηγαίνεις μπροστά, να αλλάζεις, και όχι να μένεις ο ίδιος υπέροχος εαυτός σου. Αυτό δηλαδή που υπόσχονται στους πολλούς για να εκλεγούν. Ο ορισμός του λαϊκισμού. Και μετά, όπως λέει και η βίβλος του «original» κόμματος «Στρατηγικός στόχος ... είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.»  Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακριβώς κομμουνιστικό κόμμα, αλλά πολλά από τα ηγετικά στελέχη του ήταν και υπήρξαν, η παιδεία τους είναι τέτοια και η λογική τους είναι τέτοια επίσης. Απλά για την αναγκαία δικτατορία του προλεταριάτου, ο ορισμός του προλεταριάτου διαφέρει. Δεν είναι εργατικό-βιομηχανικό το προλεταριάτο αλλά κοινωνικό. Αποτελείται από δημόσιους υπάλληλους και πρώην πασοκοβολεμένους, συντεχνίες και συνδικαλιστές, κρατικοδίαιτους καθηγητές και «πρίγκιπες» του αμφιθεάτρου.

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι μαχητές του δρόμου και της κοινωνίας που ονειρεύονται την αποκαθήλωση της αστικής τάξης και την κατάλυση της «δημοκρατίας» (ρεπάμπλικ) και την σύσταση μιας αληθινής δημοκρατίας, μιας «εκκλησίας του δήμου» στην οποία όλοι θα μετέχουν. Όλοι; Και όσοι διαφωνούν; Όπως την περίοδο της κατασκήνωσης στο Σύνταγμα που όλοι έπαιρναν τον λόγο αρκεί να μην ήθελαν να πουν τίποτα αντίθετο. Όπως στις φοιτητικές συνελεύσεις, ένα πράμα. Τέτοια δημοκρατία! Έχεις κάθε δικαίωμα να διαφωνείς, αλλά τότε δεν μπορείς να είσαι μαζί μας και αφού δεν είσαι μαζί μας είσαι ο εχθρός!

Όμως σύντροφοι, δεν υπάρχει καν προλεταριάτο, αλλά μόνο «νέο-έλληνες» και τα μικρό-συμφέροντά τους, του καθενός ατομικά και της συντεχνίας του. Όλοι θέλουμε το παραμύθι, μόνο που στην περίπτωσή μας, όπως και του Τζορτζ και της Μάρθας στο έργο του Άλμπι, είναι σκληρό, επώδυνο. Γιατί ο καθένας μας έχει δίκιο, το δικό του δίκιο. Και δεν χωράνε αυταπάτες. 

“Socialism is the same as Communism, only better English”  (George Bernard Shaw)

    &

“Communism doesn't work because people like to own stuff.” (Frank Zappa)

Ζήτω η Δημοκρατία ...

... και ας είναι λιγότερο τέλεια από ότι θα θέλαμε

Ένας φίλος έγραψε σχολιάζοντας το μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Παπούλια για τα 39 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, και το παραθέτω ολόκληρο:

«I beg to differ ... Δημοκρατία ΔΕΝ είναι α) οταν μια μικρή κλίκα πολιτικών φατριών και οικογενειών κυβερνά αυτή τη χώρα για 30 χρόνια έχοντας κατακλέψει και κατασπαταλήσει τα χρήματα των φορολογούμενων, β) οταν μια ομάδα επιχειρηματιών-εκδοτών-μοδιστρων-ιδιοκτητών κεντρων διασκέδασης και άλλων καλών παιδιών μπορούν και έχουν για δεκαετίες χρέη δισεκατομμυρίων προς το δημόσιο και παράλληλα να εξασκούν τις δραστηριότητες τους και να πλουτίζουν ατομικά όλο και περισσότερο, γ) οταν καταστρεφεις τη μεσαία ταξη και την πιο παραγωγική μερίδα του ιδιωτικού τομέα για να προστατέψεις τα κεκτημένα σου, σαν γνήσιος ολιγάρχης-δικτάτορας. 
Να χαίρεστε κύριε Πρόεδρε τη "δημοκρατία" σας....
ΥΓ. Και εύχομαι να ΜΗΝ τα εκατοστήσει με αυτη τη μορφή...»

Και κάποιος συμπλήρωσε: «Αντί για 30 χρόνια πες καλύτερα 150 χρόνια. Από την δολοφονία του Καποδίστρια και μετά, η χώρα σταμάτησε να είναι ευνομούμενη και έγινε όλα αυτά που περιγράφεις.»

Δεν διαφωνώ με το περιεχόμενο και κυρίως με το νόημα αλλά με την μομφή προς τον θεσμό. (Να χαίρεστε κύριε Πρόεδρε τη "δημοκρατία" σας....)

Πρώτον, δεν είναι «σας» αλλά «μας»! Δεύτερον, δεν είναι το πρόσωπο αλλά ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία είναι πολιτειακό σύστημα. Προτιμώ μια κακή δημοκρατία από μια «Χούντα» ανερμάτιστων, ρατσιστών, φασιστό-κομμουνιστών και κάθε άλλης λογής ψευτό[1]-επαναστατών. Γιατί σε αντίθεση με την αρχαία Αθήνα, την τυραννίδα δεν θα την φέρουν οι αριστοκράτες (οι άριστοι δηλαδή) αλλά οι χείριστοι δικτατορίσκοι και οι απανταχού ψεκασμένοι, δημαγωγοί και λαοπλάνοι. Οι ίδιοι δηλαδή που σήμερα (από την εποχή του Καποδίστρια) σφετερίζονται τις ελευθερίες της δημοκρατίας αλλά απέχουν των υποχρεώσεων.

Ζήτω η Δημοκρατία και ας είναι λιγότερο τέλεια από ότι θα θέλαμε. Είναι θέμα αρχής!
Κάτω η μεταπολίτευση! Αυτή πρέπει να είναι η ουσία της μεταρρύθμισης. Η αλλαγή της και όχι η επαναφορά στο εμφυλιοπολεμικό μας παρελθόν. (αυτή η χώρα είνα γεμάτη φαντάσματα)

Γιατί η μεταπολίτευση, εκτός από ένα πλαίσιο πολιτειακής οργάνωσης και πολιτικής χειραφέτησης που πριν από 50 χρόνια θα φαινόταν αδιανόητο, μας κληροδότησε και μια κλίκα πολιτικών φατριών και οικογενειών που κυβερνά αυτή τη χώρα για 40 χρόνια. Που έχουν κατακλέψει και κατασπαταλήσει τα χρήματα των φορολογούμενων μαζί με μια ομάδα επιχειρηματιών-συνδικαλιστών-εκδοτών-μόδιστρων-ιδιοκτητών κέντρων διασκέδασης και άλλων καλών παιδιών που μπορούν και έχουν για δεκαετίες χρέη δισεκατομμυρίων προς το δημόσιο αλλά παράλληλα να εξασκούν ανεμπόδιστοι τις δραστηριότητές τους και να πλουτίζουν ατομικά. Μια κλίκα (πες την τάξη) πολιτικών-διαπλεκόμενων-συνδικαλιστών που σήμερα πια ελέω κρίσης καταστρέφουν την μεσαία τάξη και την πιο παραγωγική μερίδα του ιδιωτικού τομέα για να προστατέψουν τα κεκτημένα τους. Που έχουν από κοινού μεταλλάξει το πολιτειακό μας σύστημα προς μία γνήσια ολιγαρχική δικτατορία με το περίβλημα δημοκρατίας.

Και τώρα, μέσα από τις στάχτες της χρεοκοπίας μας, αναδύεται ο μαύρος καπνός της εθνικιστικό-σοσιαλιστικής και της κομμουνιστικής επανάστασης σαν να μη ζήσαμε τον Εικοστό Αιώνα και σαν να μην χύθηκε το αίμα δεκάδων και τα δάκρυα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων από τις συνέπειές τους.  

____________________________________
[1] Οι ψευτό-επαναστάτες σε αντιδιαστολή με τους πραγματικούς Επαναστάτες. Δύσκολος ο διαχωρισμός μεταξύ της εθνικής απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (Επανάσταση του '21) και του ταξικού αγώνα ή της κατάληψης της εξουσίας στο όνομα του λαού, του στρατού, του έθνους, κλπ καθώς όλες οι επαναστάσεις/στάσεις έχουν ως κοινό τόπο την αλλαγή του Status-quo (καμιά φορά και την βίαιη διατήρησή του). Υπάρχει όμως αλλά δεν θα το συζητήσω εδώ αυτό.  

«Υπάρχει θέμα αν ...»

Αφορμή ήταν η συνέντευξη της Ν. Μπακογιάννη στον ΣΚΑΪ σήμερα 17/7/13. Να διαβάσουν ιστορία όσοι μιλούν για «Γουναράδικα» λέει!

Και όμως υπάρχει θέμα, και δυστυχώς δεν γίνεται αντιληπτό από πολλούς ότι μία μεγάλη μερίδα αυτοανακηρυγμένων επαναστατών που κατά τα άλλα βρίθουν από αγανάκτηση και ζητούν περισσότερη δημοκρατία, καλούν ταυτόχρονα σε κινηματική δράση τον λαό κατά των μνημονίων και όποιου άλλου βρεθεί μπροστά τους. Τι είναι εξάλλου η δημοκρατία μπροστά στην ανατροπή ...

Μερικές χρήσιμες σκέψεις, γιατί «είναι παλιά αλήθεια ότι, στην πολιτική, συχνά πρέπει να διδαχθείς απ’ τον εχθρό.» (Β.Ι. Λένιν)

«Η απόγνωση είναι φυσιολογική για αυτούς που δεν καταλαβαίνουν την αιτία του κακού, δεν βλέπουν καμία διέξοδο και δεν έχουν τη δύναμη να αγωνιστούν.»

Έτσι λοιπόν, επειδή «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική δράση» και επειδή «στην πολιτική, ηθική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα», χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα καθώς:

«Ένα επαναλαμβανόμενο ψέμα, γίνεται αλήθεια», 
«Αλήθεια είναι ότι συμφέρει το λαό»,
και στο κάτω, κάτω
«Η αλήθεια είναι μια μικροαστική εμμονή.»

Και βέβαια, όπως μας απέδειξε η ιστορία (το λέει άλλωστε και ο ίδιος) «ο λαός δεν έχει ανάγκη την ελευθερία, επειδή η ελευθερία είναι μια από τις μορφές της αστικής δικτατορίας.»

Μην έχετε αυταπάτες. Η «κρίση» ανέσυρε τα μισοξεχασμένα τέρατα του 20 αιώνα. Ναζισμός και Κομμουνισμός ετοιμάζονται να δώσουν ξανά την μάχη στα ματωμένα αλώνια. Ίσως και να είναι ήδη αργά.

Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Ραδιομέγαρο ΕΡΤ

Το ότι το δημόσιο δεν μπορεί να αλλάξει με ημίμετρα είναι πασιφανές, εκτιμώ, αλλά στην δημοκρατία την ευθύνη την έχουν όλοι. Είναι λάθος να την παίρνει πάνω του «πραξικοπηματικά» ο ένας και να φουντώνει έτσι και η ανευθυνότητα. Πολύ δε περισσότερο κρίσιμο είναι αυτό στο πλαίσιο μιας κυβέρνησης συνεργασίας που λειτουργεί κάτω από τόσο ιδιαίτερες συνθήκες πίεσης και υπό διεθνή έλεγχο λόγο της χρεοκοπίας. Αυτού του είδους η πόλωση είναι και η χειρότερη. Αλλά ο Σαμαράς επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος, ξανά και ξανά.

Για να είμαι δίκαιος, κάθε κόμμα και καημός. Το ΠΑΣΟΚ του GAP αποφάσισε να δώσει τον εμβληματικό του αγώνα για την μεταρρύθμιση και την ανάπτυξη με την απελευθέρωση των επαγγελμάτων, δηλαδή των ταξί!

Ο κ. Καραμανλής είχε επιλέξει την Ολυμπιακή Αεροπορία!

Ο κ. Σαμαράς φαίνεται ότι επέλεξε την ΕΡΤ!

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι ο υποτιθέμενος ιδιωτικός τομέας, μόνο ελεύθερος δεν είναι αφού ελέγχεται από τις ΠΟΣΠΕΡΤ, ΕΣΗΕΑ, ΠΟΕΣΥ … κλπ! Σε κάθε περίπτωση ελέγχεται και για την επιχειρηματική διαπλοκή του με τον πολιτικό κόσμο, για να το πω διακριτικά.

Έτσι φτάνουμε στο ατυχές «εδώ Πολυτεχνείο, εδώ ραδιομέγαρο ΕΡΤ» της χθεσινής νύχτας όπου ο καθένας στο όνομα της Δημοκρατίας καταπατεί κάθε έννοια και αρχή δικαίου αλλά και δίκιου.

____________________________________________

Νωρίτερα τη ίδια ημέρα είχα γράψει στο (FB)

"Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις."

                                            (Κ.Π.Καβάφης)

Ελληνική Δημοκρατία

Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, για να επιτύχει την αναδιοργάνωση του πολύπαθου αυτού κομματιού του Δημόσιου τομέα. Ο ιδιωτικός τομέας κάνει απεργία συμπαράστασης! Το δικαίωμα της ενημέρωσης των πολιτών θυσιάζεται στον βωμό των συντεχνιακών συμφερόντων. Ταυτόχρονα, η ΕΡΤ -οι εργαζόμενοι ως ιδιοκτήτες- εκπέμπει "ενημερωτικό" αντιστασιακό πρόγραμμα!

Τώρα εμείς θέλουμε την εξυγίανση του δημόσιου τομέα; Τι να εξυγιάνουμε; Ότι κι αν υπήρχε, δεν είναι πια εδώ, δεν είναι πια ζωντανό. Άντε όλοι μαζί στον πάτο.

ΥΓ. Απεργία συμπαράστασης θα κάνει και το ΡΙΚ! Ήμαρτον Κύριε!

ΥΓ2. Δεν σχολιάζω το αν πρέπει να γίνει έτσι, αν είναι ή δεν είναι σωστό. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει ν´ αλλάξει. Τις συνέπειες όμως θα τις υποστούμε όλοι.

ΥΓ3. Η αλήθεια πάντως να λέγεται. Η κυβέρνηση αυτή, δυστυχώς, είναι επικίνδυνη. Κάνει τα όποια σωστά πράγματα με τον πιο λάθος τρόπο! Μπαχαλάκηδες κανονικοί, που λέει και ένας άλλος.

Οι Βρυκόλακες της Βαϊμάρης

Προτείνω να μην αγνοηθεί η δυναμική της 20^ης Φεβρουαρίου (γενική απεργία). Πιστεύω ότι θα ζήσουμε μία κορύφωση στο δράμα. Η αντοχή του «συστήματος» θα δοκιμαστεί. Δυστυχώς, ο άκρατος λαϊκισμός των συνιστωσών της αντιπολίτευσης αλλά και μέρους της συμπολίτευσης σε συνδυασμό με την πραγματική αγωνία και απόγνωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας δεν επιτρέπουν εφησυχασμό.

Έχει καλλιεργηθεί εδώ και πολύ καιρό από πολλούς για μικροπολιτικά οφέλη η αντίληψη ότι υπάρχει μια συνομωσία κατά των Ελλήνων, του Λαού, της πατρίδας, της κοινωνίας, κλπ. Δυστυχώς, αυτή βασίζεται σε παραπληροφόρηση και στην γενική άγνοια αλλά και άρνηση της πραγματικότητας. Δεν κατηγορώ τους κοινωνούς αυτής της αντίληψης γιατί αναγνωρίζω την αδυναμία κατανόησης του διακυβεύματος. Ταυτόχρονα δε, η λαϊκίστικη αντίληψη ενός τμήματος της κυβερνώσας «δεξιάς», το δόγμα «νόμος και τάξη» οξύνει τα πράγματα.

Οι συνθήκες για την προετοιμασία μιας εξέλιξης των πραγμάτων τύπου «Βαϊμάρης» είναι σε πλήρη ωρίμανση. Καθημερινά στρατολογούνται παιδιά και νέοι στα στρατόπεδα των «ταγμάτων εφόδου» από την μία και των «πυρήνων» της κάθε καταστροφικής μηδενιστικής ιδεολογίας από την άλλη. Με την επίσημη ανεργία στους νέους να φτάνει το εξωφρενικό 61% (παρά την αδήλωτη εργασία που γενικεύεται σε τμήματα της «παραοικονομίας») και την αφασιακή κατάσταση της μέσης και ανώτερης/ατης εκπαίδευσης δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Μία σπίθα χρειάζεται και η «20^η του Φλεβάρη» προσφέρεται.

Το διαδίκτυο κατακλύζεται καθημερινά από κλήσεις και καλέσματα «γενικής πολιτικής απεργίας» και «μίσους»και η «αντιμνημονιακή» μπαρούφα συνεπαίρνει τα πλήθη, αλλά ακόμα και τμήματα της λεγόμενης αστικής τάξης που «προλεταριοποιήται» ταχύτατα. Ταυτόχρονα, κάθε ψευδοπροφήτης της«συντέλειας» του κόσμου αλλά και της «επανάστασης», σαν τους βρυκόλακες του Ίψεν ηθικολογεί για την:

<<  κοινωνική υποκρισία, τα φαντάσματα και τους «βρυκόλακες» που στοιχειώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη και κληρονομούνται από τους αυστηρούς θεσμούς, τους συμβιβασμούς, το «νόμο»και την «τάξη» που υποβάλλουν οι αταίριαστες με την ανθρώπινη ψυχή,συμπεριφορές αλλά και την ασφυκτική πίεση που ασκούν συχνά στον άνθρωπο οι κοινωνικοί κανόνες. >>

Απόσπασμα από το blog “lets talk about theatre”, http://theatrokaioximono.blogspot.gr/          

Βέβαια όλοι διακατεχόμενοι από την ημιμάθεια της «μοναδικής πηγής», του ενός βιβλίου της μαθητείας μας, της μιας ιδεολογίας (ή ιδεοληψίας) φέρουν μια αυθεντία συγκλονιστική, καταγγελτική και συνάμα αφοριστική για την άλλη άποψη και την οπτική του άλλου. Και αυτό πλέον παίρνει βίαιες διαστάσεις. Έτσι, η κατάλυση της δημοκρατίας έχει ήδη συντελεστεί (αφού αρχή της δημοκρατίας είναι ο διάλογος και ο σεβασμός της αντίθετης άποψης) και μένει μόνο να γίνει η επικύρωση του γεγονότος με ένα συμβολικό συμβάν. Μια «νύχτα των κρυστάλλων».