Προπαγάνδα

Τώρα ξέρετε τι σημαίνει προπαγάνδα και πως μπορεί να ένοιωθαν οι φιλελεύθεροι πολίτες στο μεσοπόλεμο με την άνοδο του ολοκληρωτισμού, φασιστικού, ναζιστικού ή κομμουνιστικού-σοσιαλιστικού και αργότερα στην μεταπολεμική Ευρώπη πίσω από το τείχος ή στην Βενεζουέλα ή στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της Χούντας!

Ένοιωθαν να πνίγονται αλλά να μην μπορούν να βγάλουν την κραυγή!

Rembrandt’s painting "The Night Watch" 1

Θέλει «κοχούνας» η αντίσταση, «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» όπως θα έλεγε ο Ανδρέας Κάλβος.

Αλλά πλέον το θέμα είναι ποιος από ποιον να ελευθερωθεί, γιατί εδωπέρα έχουμε χάσει την μπάλα. Τα ίδια λόγια έλεγαν οι αντιμνημονιακοί κατά των ξένων-δανειστών και ημών των κατά την άποψή τους γερμανοτσολιάδων και τα ίδια εμείς κατά των ένθεν δυναστών. Κατά του λαϊκισμού και της δημαγωγίας που έφεραν την χώρα στα γόνατα, την χρεοκόπησαν και την ανάγκασαν να γίνει πείραμα, όχι χωρίς την ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν διαχειρίζονται τα πράγματα από το 2009 μέχρι σήμερα.

Η σιωπηρή πλειοψηφία δεν υπάρχει. Υπάρχει μια πολύ ηχηρή προπαγάνδα που φροντίζει για αυτό. Και δεν μιλάω μόνο για την υποκουλτούρα των ψεκασμένων με τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, τα δισεκατομμύρια του Σώρρα και τις κραυγές της Χρυσής Αυγής κατά του κύματος των μεταναστών που πλημμύρησαν τις γειτονίες και τα νησιά μας αλλά και την Ευρώπη.

Υπάρχει μια σιωπηρή μειοψηφία, μια φιλελεύθερη τάξη ανθρώπων με διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά που όμως πιστεύει στην ελευθερία, το κράτος δικαίου, την αξιοκρατία και την αξιολόγηση, το κοινωνικό κράτος ως Ευρωπαϊκό κεκτημένο και ας του προσδίδει διαφορετικό περιεχόμενο. Μπορεί να διαφωνεί όσο αφορά το είδος και τον τρόπο οργάνωσης του κράτους αυτού, τον βαθμό αποτελεσματικότητας του μηχανισμού του αλλά να συμφωνεί στο ότι αυτό θα πρέπει να επιστρέφει στους πολίτες το κάθε «σεντ» που αυτοί στερούνται μέσω της φορολογίας και να αναδιανέμει μόνο για να απαλύνει τις ακραίες ανισότητες που προκύπτουν λόγω ανωτέρας βίας ή άλλων αλλαγών και όχι να μοιράζει παροχές σε πελάτες και οργανωμένα συμφέροντα, μικρά ή μεγάλα.

Η φιλελεύθερη Ευρώπη της μεσαίας τάξης απελευθέρωσε τον άνθρωπο, σταδιακά, από τα δεσμά της δουλείας και της ελέω Θεού μοναρχίας. Ανέδειξε την κοινοβουλευτική δημοκρατία, σε όλες της τις εκδοχές, ως το πολιτικό σύστημα μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η αυτοδιαχείριση των ανθρώπων από τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο πολίτη ενός κράτους δικαίου. Αυτή η φιλελεύθερη Ευρώπη έφερε μέσω πολέμων, βασάνων και αποτυχιών την ειρήνη με την μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή την φιλελεύθερη Ευρώπη έχουμε χρέος να προστατέψουμε, στην Ελλάδα αλλά και σε κάθε μεριά της Ένωσης γιατί ο εχθρός είναι εδώ και σκορπάει λεφτά για να στηρίξει αυτή την προπαγάνδα και τα ανελεύθερα κινήματα λαϊκισμού που αυξάνουν την επιρροή τους και έχουν οδηγήσει ήδη την Μεγάλη Βρετανία εκτός Ένωσης.

Χθες ακούσαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας!

1 The Night Watch — Rembrandt’s most popular painting (Rijksmuseum, Amsterdam)
Officially titled, ‘Company of Frans Banning Cocq and Willem van Ruytenburch,’ the painting is a group portrait of a division of the civic guard — the Kloveniers militia.

Το μικρό κόκκινο βιβλίο της κυβέρνησης ...

Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο χθες (την Κυριακή 21/2). Η αφορμή ήταν ένα άρθρο που διάβασα στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» με τα δεδομένα για την επίγεια ψηφιακή τηλεόραση και τις «συχνότητες» που η κυβέρνηση επιθυμεί να αδειοδοτήσει, απευθυνόμενη στους φορείς περιεχομένου για την χρήση του μέσου που τους παρέχει η Digea. Η αδειοδότηση στην πραγματικότητα αφορά το περιεχόμενο αφού οι συχνότητες (κανάλια) και η χωρητικότητά τους έχουν εκχωρηθεί με διαγωνισμό στην Digea και απευθείας στην ΕΡΤ. Τέλος πάντων, όποιος θέλει ας διαβάσει το άρθρο 1 (εδώ).

Διαβάζοντας τα δεδομένα που παραθέτει ο αρθρογράφος της εφημερίδας σε αντιπαράθεση με την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε στην Βουλή στην συζήτηση της τροπολογίας για την αδειοδότηση των καναλιών, δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ το μικρό κόκκινο βιβλίο με τα αποφθέγματα του Μάο Τσε Τουνγκ και ειδικά το τμήμα "The correct handling of contradictions among the People."

Πέρα από τον ορισμό του ποιος είναι ο λαός και ποιος ο εχθρός του λαού, ο Μάο έχει με τα κατά καιρούς γραφόμενά του προσδιορίσει και το πως πρέπει να αντιμετωπίζονται οι αντιθέσεις/αντιφάσεις (δεν τις αποκαλεί συγκρούσεις) με τον εχθρό και ποια πρέπει να είναι εν γένει η στάση απέναντι στους αντεπαναστάτες εκπροσώπους των αστών και των μικροαστών. Αν διαβάσετε τα κείμενα αυτά, είναι σαν να βλέπετε τον Παππά στην Βουλή να μιλάει για τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και την μάχη που αυτοί μόνο δίνουν εναντίων τους, στο όνομα του λαού. Το ίδιο και με την υφυπουργό παιδείας που επιχειρηματολογεί για την νέα παρέμβασή της στην λειτουργία των συμβουλίων ιδρύματος των ΑΕΙ, το ίδιο και σήμερα διαβάζοντας το άρθρο στο "left.gr" κατά της google και της συνωμοσίας της εναντίον της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή του λαού)! 
Η λίστα μεγαλώνει κάθε μέρα και ακόμα δεν δημοσίευσα το blog !! Διαβάζω τώρα την εγκύκλιο που απαγορεύει κάθε διαδικασία αξιολόγησης στα ιδιωτικά σχολεία πέρα από την προβλεπόμενη από το Υπουργείο Παιδείας (εδώ αλλά και εδώ).

Για τα ΑΕΙ, τις τηλεοπτικές άδειες, την αξιολόγηση καθηγητών/προσωπικού στα σχολεία, την Google, για κάθε τι μικρό ή μεγάλο, στην σύγκρουση με τα συμφέροντα του εχθρού, ανταγωνιστικά ή μη, «οφείλουμε» να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό με δημοκρατικά μέσα, απευθύνοντάς του την αυστηρή μας κριτική αλλά με επιχειρήματα, πάντα υπενθυμίζοντάς του ότι είναι λάθος να ανταγωνίζεται τα συμφέροντα του λαού. Δεν περιμένουμε ότι θα πειστεί αλλά πρέπει να τον εξουδετερώσουμε με επιστημονικά επιχειρήματα ώστε να αποδυναμωθεί και να μην μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στον λαό.

Με αυτά μεγάλωσαν οι σύντροφοι Παππάς, Μπαλτάς και οι άλλοι, για αυτό και βρήκαν την Έκθεση ιδεών της Φλωρεντίας ή την ρετσινιά στη αριστεία όχι για να σας πείσουν αλλά για να καθησυχάσουν τον λαό ότι παρά το ότι ο εχθρός προσπαθεί να τους ξεγελάσει, αυτοί, η κυβέρνηση, η επαναστατική ιντελιγκέντσια με την κομματική πρωτοπορία, έχουν την αλήθεια με το μέρος τους. Θυμάστε την επιτροπή αλήθειας της πρώην ΠτΒ;

Στην μάχη αυτή προέχει η στήριξη της πορείας για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, η ενίσχυση της κυβέρνησης, του «κόμματος», του κινήματος/της επανάστασης. Ότι προάγει τον αγώνα και τους σκοπούς αυτούς, όπως επέλεξε ο λαός, επιτρέπεται για το γενικό καλό.

Είναι η δημοκρατική δικτατορία του λαού «ηλίθιε» και όποιος διαφωνεί ή αντιτίθεται είναι ο εχθρός. 

1 «12 ερωτήσεις - απαντήσεις για τις τηλεοπτικές άδειες» του Βαγγέλη Μανδραβέλη

Το φαινόμενο Σαμαρά ...

Ο κ. Σαμαρας επέλεξε τον Παπαμιμίκο (ούτε αυτός φοράει γραβάτα οπότε δεν χρειάζεται να τον αποκαλούμε κύριο) για γραμματέα της ΚΕ επειδή, προφανώς, ήταν νέος (και αξύριστος). Ο κ. Σαμαράς επέλεξε τον κ. Μεϊμαράκη ως μεταβατικό πρόεδρο για να οδηγήσει την ΝΔ στην εκλογή νέου προέδρου! Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.

Για τις επιλογές Σαμαρά πολλά μπορεί να πει κανείς. Από το «η Μακεδονία είναι Ελληνική», την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τον ανένδοτο αντιμνημονιακό αγών και τα Ζάππεια, την τερατογέννεση των ΑΝΕΛ, την πτώση της κυβέρνησης Παπαδήμου, τις διπλές εκλογές του 2012, τον Μπαλτάκο, την συστηματική υπονόμευση της συγκυβέρνησης και τον ανασχηματισμό του καλοκαιριού του 2014, τη μη ολοκλήρωση της αξιολόγησης την άνοιξη του 2014 και τον εκβιασμό των εταίρων με τις πρόωρες εκλογές που δεν μπορούσε να κερδίσει και άρα την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ … 

Δεν είμαι, ούτε υπήρξα ΝεοΔημοκράτης και μετά τα χθεσινά δεν το βλέπω και να γίνομαι (όπως έλεγε η αίτηση για την συμμετοχή στην ψηφοφορία). Συνεχίζω να στηρίζω τον Κυριάκο γιατί πιστεύω ότι είναι ανάγκη να υπάρξει ένα σύγχρονο κόμμα στην κεντροδεξιά. Όμως δεν μπορώ παρά να πω ότι για άλλη μία φορά συνειδητοποιώ ότι το σώμα και το πνεύμα της ΝΔ είναι ασθενή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι χειρότερες επιλογές για την θέση του προέδρου είναι προϊόντα του βαθιού κόμματος ενώ ως αναθεωρητές εμφανίζονται  ένας φιλελεύθερος που φέρει το «στίγμα» της οικογένειας Μητσοτάκη και ένας δεξιός χωρίς τζάκι που επανήλθε.

Ο χρησμός της Πυθίας δίνεται αντί υστερόγραφου: Ότι ακούγεται λογικό δεν είναι χρυσός! Πρέπει και να είναι!

Πολιτική χωρίς αυτούς τους Πολιτικούς

Ο κόσμος δεν υπερψηφίζει το πολιτική χωρίς πολιτικούς. Υπερψηφίζει το πολιτική χωρίς ΑΥΤΟΥΣ τους πολιτικούς.
(Κωνσταντίνος Αλεξάκος στο facebook)

Η διατύπωση του Κωνσταντίνου είναι η απόλυτα σωστή και η καλύτερη που έχω διαβάσει. Επιλύει κάθε απορία και απαντά σε όλους, κατά την άποψή μου. Εξάλλου, όπως φαίνεται και από την ανάλυση των αποτελεσμάτων των εκλογών του 2012 (μετακινήσεις ψηφοφόρων) αλλά και από τα στοιχεία της δημοσκόπησης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (που σχολιάζεται για τα "παράδοξα" ποσοστά που εμφάνισε), το 60% των κάτω των 45-ετών δεν πιστεύει στη πολιτική με όρους αριστερά-δεξιά. Δηλαδή με όρους 20ου αιώνα όπως εύστοχα σχολίασε η Αντιγόνη Λυμπεράκη χθες το βράδυ στην εκπομπή Επόμενη Μέρα στο action24 (με τον Σεραφείμ Κοτρώτσο) όπου παρουσιάστηκαν και κάποια ποιοτικά στοιχεία της δημοσκόπησης του ΠΑΜΑΚ.

Δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας από το parapolitika.gr

Για 'μένα, αυτοί οι πολιτικοί και τα κόμματα που θα αποδράσουν από την παθολογία της ηθικολογίας της αριστεράς αλλά και του συντηρητικού χώρου -τύπου tea party- που στηρίζονται στην ηθική υπεροχή της κοσμοθεωρίας τους (με θρησκευτικά χαρακτηριστικά), αυτοί θα κερδίσουν την κάλπη του μέλλοντος. Η δημοσκόπηση αυτή, όχι τα νούμερα, μου έδωσε ελπίδα να πιστεύω ότι κάτι όντως μπορεί να έχει αλλάξει!

Το 2012-13 ήταν «η εποχή των τεράτων». Καθώς το παλιό πεθαίνει, το νέο παλεύει να γεννηθεί. Η ιστορία θα δείξει.

Τώρα, μεταξύ Καζάκη, Μίκη, Πάνου, Ζώη, Αλέξη, προτιμώ Σταύρο, Στέφανο, Θάνο, προτιμώ "58" συν/πλην κάτι με ή χωρίς κλαδιά, προτιμώ ανθρώπους και ομάδες που διακατέχονται από την αγωνία της λύσης και όχι του προβλήματος ή της ιδεολογικής προέλευσής και ταυτότητάς του. Γιατί τα προβλήματα του 21ου αιώνα δεν θα λυθούν με τις θεωρητικές προσεγγίσεις του 19ου ή με τις πρακτικές της μεταπολίτευσης που τα δημιούργησαν.

Πείτε με «απολιτίκ». Σας χαρίζω το «πολιτίκ» σας αλλά δεν θα σας χαρίσω το μέλλον μου και όσων αγαπάω.

Αν πιστέψεις στον εαυτό σου, αν κάνεις το σωστό τα πράγματα θα αλλάξουν. Αυτό έκανα και αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Και αυτό θα σας προτείνω να κάνετε και εσείς. Μακάρι να μπορούσαμε να το κάνουμε μαζί. Αυτό θα ήταν πραγματική αλλαγή!

Η Εφημερίδα των Συντακτών

Παρεμπιπτόντως, οι δύο τελευταίες δημοσκοπήσεις (ΠΑΜΑΚ, Public Issue) επιβεβαιώνουν κάτι που έλεγα και πίστευα όταν ο κ. Σαμαράς ανέλαβε την ηγεσία της ΝΔ. Ότι δηλαδή θα την κάνει κόμμα του 15%! Προηγήθηκαν όμως οι κκ Παπανδρέου και Βενιζέλος οι οποίοι ομολογώ με ξεγέλασαν – δεν το περίμενα. Α ναι και μία χρεοκοπία, προσφορά του Κώστα Καραμανλή και του Γιάννη Παπαθανασίου, η τοποθέτηση του οποίου στην τιμητική θέση του Προέδρου του ΔΣ των ΕΛΠΕ πρέπει να είναι αυτό που λέμε «η επανάληψη ως φάρσα».

Ο τρίτος πόλος προς τον ... παραλογισμό

Ο ένας, είναι πλέον μόνο ένας αλλά Ναπολέων, ο άλλος είναι κυρ-Φώτης και είναι ξεθυμασμένος και οι άλλοι είναι πολλοί (58+/-) και όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει! Αυτός ο υποτιθέμενος τρίτος πόλος, πόσους πόλους έχει; Και τι τρέχει με το "τρίτος"; Πρώτα είχαμε τον τρίτο δρόμο προς ... (από δω πάνε κι άλλοι) και μετά ανακαλύφθηκε ο τρίτος πόλος! 

Η τριάδα, κατά Αριστοτέλη, είναι ο αριθμός του όλου, που περιέχει μια αρχή, μέση και τέλος. Όμως στις διεθνείς σχέσεις και κάποιες φορές στην πολιτική, η ύπαρξη ενός τρίτου ή περισσότερων πόλων προϋποθέτει την σχετική ισοδυναμία επιρροής. Έτσι, ένας τρίτος πόλος σήμερα, θα σήμαινε εκλογική επιρροή μεταξύ 15-25% και για να είναι πραγματικά τρίτος θα έπρεπε να είναι και διαφορετικός. Πχ. Η ΧΑ, δυστυχώς, είναι ή πήγε να γίνει τρίτος πόλος. Ευτυχώς, αυτό αρχίζει να ξεφτίζει. 

Όμως τι το διαφορετικό έχει σήμερα να προτείνει η κεντροαριστερά που δεν το προτείνει ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ ή η μεταλλαγμένη (πασοκοποιημένη) ΝΔ; Όχι πολλά φοβάμαι!

Η μόνη πραγματικά διαφορετική προσέγγιση σήμερα είναι το λιγότερο κράτος, λιγότεροι φόροι, περισσότερη δουλειά, διαφάνεια και αξιοκρατία και αυτό είναι φιλελευθεριάζουσα προσέγγιση αλλά και διαχρονικά μειοψηφική. Οπότε, δεν συζητάμε στην πραγματικότητα για τρίτο πόλο αλλά απλά για έναν άλλο πόλο στην θέση του ΣΥΡΙΖΑ ή της μεταλλαγμένης πασοκονεοδημοκρατίας. Μιλάμε δε κυρίως για τα πρόσωπα που θα τον εκφράζουν και πολύ λιγότερο για το τι θα αντιπροσωπεύει. Αλλά ούτε αυτό περνάει στον κόσμο, καλώς ή κακώς! 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτή την αδυναμία συσπείρωσης γύρω από μια υπεύθυνη και λογική προσέγγιση της πραγματικότητας. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας, η πολυσυλλεκτικότητα του πολιτικού/κομματικού παρελθόντος (συνέπεια και του εκλογικού συστήματος), η ανυπαρξία τάξεων κατά την παραδοσιακή (Μαρξιστική) έννοια σε αντίθεση με την ύπαρξη ομάδων συμφερόντων και συντεχνιών, η αυτοπαγίδευση στον αιώνιο χρόνο και τον ετεροπροσδιορισμό, η έλλειψη εξελικτικής κουλτούρας και πίστης στις δυνατότητές μας, ο ελληνικός μαξιμαλισμός σε αντίθεση με την μεγιστοποίηση της ωφέλειας. Όλα αυτά, και άλλα πολλά, μας κάνουν αυτό που είμαστε. Ένα μίζερο, οπισθοδρομικό, Ευρωμεσανατολικό υβρίδιο με ανευπλοειδία. Αποτέλεσμα μιας ιδιότυπης τριπολικής μίτωσης και όχι φυσιολογικής εξέλιξης. 

«Η ανευπλοειδία είναι μια αριθμητική χρωμοσωμική ανωμαλία στην οποία υπάρχει ένα επιπλέον ή ένα λιγότερο χρωμόσωμα. Είναι η συνηθέστερη χρωμοσωμική ανωμαλία με κλινικό αντίκτυπο. Τα άτομα με ανευπλοειδία λέγοντα ανευπλοειδή. Συνήθως τα ανευπλοειδή άτομα έχουν τρισωμία (τρία αντί για δύο αντίγραφα ενός χρωμοσώματος) ή μονοσωμία (με ένα μόνο αντίγραφο ενός χρωμοσώματος). Και οι δύο καταστάσεις έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο φαινότυπο ενός ατόμου, ο οποίος είναι σε όλες τις περιπτώσεις σωματική ή/και νοητική υστέρηση.»

Οι περισσότερες ανευπλοειδίες είναι θανάσιμες. Στην δική μας περίπτωση επιζούμε αλλά φέρουμε όλες τις συνέπειες και δυσλειτουργίες που την συνοδεύουν. Έτσι, εμπιστευόμαστε περισσότερο την αντιπαράθεση με έναν αντίπαλο, το ή μαζί μας ή με τον εχθρό, παρά την λογική και την σύνθεση για την προσέγγιση σύνθετων και πολύπλοκων προβλημάτων όπως η σημερινή κρίση. 

Ο τρίτος πόλος απαιτεί την κριτική ματιά, την αναζήτηση της αλήθειας στην αμφισβήτηση του δίπολου μαμά-μπαμπάς. Απαιτεί την ανάληψη της ευθύνης του εαυτού μας. Απαιτεί την ενηλικίωση. 

ΥΓ1. Τα κακοποιημένα παιδιά ενίοτε όταν μεγαλώσουν κακοποιούν και αυτά με την σειρά τους (βλ. Ψηφίζω ΧΑ για να τους εκδικηθώ! Ποιούς αλήθεια;). 
ΥΓ2. Μια άλλη ερμηνεία της εποχής των τεράτων.

Ελεύθερος Συνειρμός

Διάβασα αυτό

«Κατά κάποιο τρόπο συμβαίνει η εξής ακολουθία: εντοπίζεται ένα πρόβλημα, ακολουθεί η σύνταξη και η ψήφιση ενός σχετικού νόμου, και η διαδικασία θεωρείται λήξασα (και μάλιστα επιτυχώς). Η ιδέα πως μπορείς να προχειρογράψεις έναν νόμο και αυτομάτως να λύσεις το πρόβλημα που επιθυμείς δείχνει πόσο βαθιά άγνοια υπάρχει για τη δυναμική της πραγματικότητας. Ο συγγραφέας αφιερώνει ένα ολόκληρο κομμάτι του βιβλίου του στο πόσο κακό κάνουν οι ακατάλληλοι νόμοι και όταν εφαρμόζονται και όταν δεν εφαρμόζονται.»
(Αντιγόνη Λυμπεράκη στο AV, γενικότερες σκέψεις με αφορμή το βιβλίο του Αρίστου Δοξιάδη «Το Αόρατο Ρήγμα» εκδ. Ίκαρος)

Δεν είναι μόνο ένας Νόμος ή ένας άνθρωπος στην κατάλληλη θέση ή το αντίθετο. Είναι η έλλειψη οράματος και ενός σχεδίου για το πώς θα πάμε από το «Α» (το σήμερα) στο «Β» (το ζητούμενο). Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα. Όσο δε δεν συζητάμε και δεν διαμορφώνουμε το «Β», τίποτα δεν θα αλλάξει.

Το «Μνημόνιο», κόκκινο πανί για τους μισούς συμπολίτες μας, από μόνο του δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τον σκοπό αυτό γιατί είναι μόνο ένα τμήμα της εξίσωσης και όχι ο στόχος. Και αυτό το ίδιο είναι κακογραμμένο από άλλους για εμάς χωρίς εμάς, αν και για το δεύτερο δεν είμαι απόλυτα βέβαιος μιας και τα μέτρα του είναι δικής μας κοπής.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι οι κυβερνήσεις και η γραφειοκρατία που κυβερνάνε την χώρα δεκαετίες τώρα δεν προτείνουν ένα όραμα και δεν παράγουν ένα σχέδιο για να πάμε στο «Β» (και δεν εννοώ ένα Plan B). Απλά αντιδρούν, καθυστερημένα τις περισσότερες φορές, στα εξωτερικά ερεθίσματα και στις όποιες συνθήκες. Η ένταξή μας στη Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ το επέτειναν αυτό γιατί κακά τα ψέματα υπάρχει μια κάποια ασφάλεια στην Ένωση («Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις», όπως θα έλεγε και ο Κ.Π. Καβάφης).

Είναι κυρίως έλλειμμα φαντασίας και ηγεσίας.

Η αριστερά που τσαλαβουτάει στα οράματα και τις παραισθήσεις διεγείρει μεν για αυτό αλλά δεν απαντά ικανοποιητικά στις σημερινές ανάγκες γιατί, στο κάτω-κάτω, είναι η αριστερά και έχει ένα πλάνο και μία λύση. Έχει ένα όραμα συγκεκριμένο και σε γενικές γραμμές αποτυχημένο, όπου και όποτε εφαρμόστηκε. Και ναι υπάρχει αντίλογος για την αποτυχία του, αλλά σε κάθε περίπτωση και η κακή εκτέλεση ενός «τέλειου» σχεδίου μπορεί να προκαλέσει κακό (όπως και έχει κάνει άλλωστε). Πόσο μάλλον αν το σχέδιο είναι ακατάλληλο ή προχειρογραμμένο.

Οι υπόλοιποι του δημοκρατικού τόξου (δεν ασχολούμαι με τους φασίστες ή τους καπνισμένους εθνοπατριδοκαπηλευτές) τσαλαβουτάνε στην μικρότητα και την αδιαλλαξία, την φαυλότητα και την υποκρισία. Έτσι, ο «βιαστής» βαφτίζεται και εμφανίζεται ως «σωτήρας» για να σε γλιτώσει από τον «βιασμό» του «άλλου»! Και ο «άλλος», παρουσιάζεται ως «νέος» αλλά με νοοτροπία ίδια και προτάσεις από τον 19ο αιώνα για τα προβλήματα και τις προκλήσεις του 21ου.

Δεν θέλουμε τον Σοσιαλισμό του Μαρξ, του υπαρκτού ή του ανύπαρκτου! Δεν θέλουμε και τον Καπιταλισμό της βιομηχανικής εποχής, τύπου Κάρνεγκι και J.P. Morgan (ο ιδρυτής της και όχι η γνωστή τράπεζα).

Θέλουμε μια σύγχρονη, φιλελεύθερη και προοδευτική κοινωνία, όπου το κράτος ρυθμίζει αλλά δεν παρεμβαίνει στις σχέσεις των πολιτών. Όπου το κράτος και ο Νόμος παρεμβαίνει και διορθώνει αδικίες χωρίς να δημιουργεί άλλες. Όπου η πολιτική είναι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του πολίτη και όχι των κεκτημένων των ημετέρων, συντεχνιών και πελατών, πολιτικών ή και οικονομικών. Θέλουμε σεβασμό στην ελευθερία του ατόμου και την ιδιοκτησία του, υλική και πνευματική, που αποκτήθηκε ως αποτέλεσμα του κόπου και της εργασίας του και όχι με την καταπάτηση ή την συνδιαλλαγή με την δημόσια διοίκηση.
Θέλουμε διαφάνεια αντί για διαφθορά.

Και κάπου εκεί ακούω μέσα μου …

Freud Sofa

«Να `μαι στα σύννεφα ψηλά
μ’ ένα τηλέφωνο αγκαλιά
όπως οι φλέβες δυνατά
τ’ ακούω πάλι να χτυπά
Υποχρεώσεις και δουλειά
μου κλέβουν κάτι απ’ τη χαρά
Είναι πληγή να σ’ αγαπώ
όταν μου είσαι μακριά
Μόνο αν είσαι εσύ, εγώ απαντώ...
Μη, δεν είμαι εδώ, όνειρο ζω
και μη με ξυπνάτε τώρα
Μη, για ό,τι καλό ή ό,τι κακό
τα λέμε άλλη ώρα...»

Η ώρα σας τελείωσε! Τα ξαναλέμε!

<>

Σημείωση: Ο ελεύθερος συνειρμός (free association) αποτελεί θεμελιώδη κανόνα με τον οποίο λειτουργεί η ψυχαναλυτική συνεδρία και συστατικό στοιχείο της ψυχαναλυτικής τεχνικής. Συνίσταται στην έκφραση όλων ανεξαιρέτως των σκέψεων που περνούν από το μυαλό του αναλυόμενου, είτε αυτές αφορμώνται από κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο (π.χ. μια λέξη, μια εικόνα, κάποιο στοιχείο του ονείρου) είτε αναδύονται αυθόρμητα (βλ. Laplanche & Pontalis 1986, 179-181 το σχετικό λήμμα). Στόχος της τεχνικής αυτής είναι να εξαλείψει την εκούσια επιλογή σκέψεων και, αίροντας τις αντιστάσεις, να γίνει δυνατή η πρόσβαση στο ασυνείδητο. 

Παράξενοι καιροί - Το «νέο» και οι φορείς του

Παράξενοι καιροί, μοντέρνοι αλλά και παλιοί ταυτόχρονα όπου το νέο είναι το παλιό μεταμφιεσμένο σε καινούργιο. Κάποιοι το αποκαλούν και μεταρρύθμιση (αλλά δεν είναι). Είναι απλά η εποχή των τεράτων!

Η πραγματική μεταρρύθμιση είναι το νέο, αυτό που πιστεύει στον εαυτό του και αλλάζει πηγαίνοντας μπροστά και όχι πίσω. Όπου η ιστορία είναι διδαχή και όχι ντετερμινισμός. Αλλά όταν δεν έχεις καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, φοβάσαι το νέο και έτσι γυρνάς πάντα στο γνώριμο παλιό που καταριέσαι.

Όμως κανένας δεν μπορεί να μένει αμέτοχος για όσα συμβαίνουν γύρω του. Όχι για πάντα τουλάχιστον. Συντάσσομαι με όσους διάλεξαν να είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Δεν είμαι πολιτικός αλλά αποφάσισα να συμμετέχω γιατί πάνω απ’ όλα είμαι, όπως όλοι μας, πολίτης. Όπως φαντάζομαι και ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος που έγραψε, προλογίζοντας το άρθρο του στo Andro με το οποίο συμφωνώ και συντάσσομαι και αναδημοσιεύω χωρίς να έχω ζητήσει την έγκρισή του:

[ Αν έρθει το «νέο» φοβάμαι ότι οι χειρότερες αντιδράσεις θα είναι από αυτούς που σήμερα το ευαγγελίζονται· από τους «παλιούς» που πλασάρονται στην κοινωνία και την πολιτική ως φορείς του. ]

Το «νέο» και οι φορείς του (andro.gr)
του Κωνσταντίνου Αλεξάκου, αρχική δημοσίεση στις 11/12/2013

Είναι γελοίο να παίρνουμε ως αυτονόητο το άλμα που έχουν κάνει όλες οι δυτικές κοινωνίες μέσα σε λιγότερο από μια δεκαπενταετία, και συγχρόνως να αρνούμαστε το ενδεχόμενο να μην είναι πλέον κατάλληλοι για τη διακυβέρνηση (τοπική ή εθνική) όσοι δεν αντιλαμβάνονται αυτές τις αλλαγές. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να τις δέχονται –δεν είναι όλες θετικές, άλλωστε– αλλά πρέπει να τις αντιλαμβάνονται, γιατί αυτές έχουν τροποποιήσει τα αιτήματα της κοινωνίας, την πολιτική σκέψη, και τις πρακτικές αυτής καθεαυτής της λειτουργίας του πολιτεύματος. 

Μπορούμε να το σχηματοποιήσουμε, μιλώντας για γενιές και την ανάγκη συμμετοχής των 28 – 45 στην πολιτική, αλλά θα ήταν μόνο ένα σχήμα. Η πραγματικότητα δείχνει ότι εξαιρούνται της πολιτικής πρακτικής όλοι όσοι αντιλαμβάνονται τις διαφορές με το χθες, ανεξαρτήτως ηλικίας. Ακόμα κι αν έχει τύχει να διατελέσουν υπουργοί για μερικά φεγγάρια, το παλαιό τους φτύνει, τους ξερνάει. 

Ο εισοδισμός τους σε παρωχημένες κομματικές δομές και σχήματα διακυβέρνησης δεν απέδωσε. Όσες αλλαγές κατάφεραν, αντεστράφησαν σχεδόν αυτόματα με την απομάκρυνσή τους από τη θέση ευθύνης. Έτσι, τα αιτήματα έμειναν ασχημάτιστα, ενώ οι εσωτερικές διαμάχες στον καθένα μας μεταξύ παλιού και νέου έγιναν αντίδραση ή οργή. 
Αυτό είναι το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα ειδικά σε ό,τι αφορά τους μικρούς ενήλικες, αυτούς που μπαίνουν στην κοινωνία ως φοιτητές ή εργατικό δυναμικό για να συναντήσουν ένα πλαίσιο το οποίο τους ζητάει να σκοτώσουν ό,τι νέο μπορούν να προσφέρουν προκειμένου να ενσωματωθούν στο παρωχημένο. Ως εκ τούτου, η «απορία» και η κριτική για τη νέα γενιά και τις επιλογές της μόνο υποκριτικές μπορούν να χαρακτηριστούν. 
Η ευθύνη πέφτει σε όσους έχουν τα εργαλεία για να κουβαλήσουν, ή ακόμα και να εκβιάσουν, την αλλαγή και δεν το κάνουν, επιλέγοντας να γίνουν θεατές στο αδιέξοδο της συντήρησης. Ο χρόνος είναι αμείλικτος και πολύ σύντομα δεν θα είναι σε θέση να προσφέρουν πραγματικά, οπότε θα προστεθούν στους γραφικούς• θα μείνουν στο περιθώριο να διηγούνται ιστορίες αποτυχίας, ζητώντας δικαίωση μέσα από το φρικώδες «εγώ τα έλεγα…». 

Η αστική ευγένεια, ο πολιτικός πολιτισμός, το εφήμερο υπέρτερο καλό (ως κομματικός/εκλογικός σχεδιασμός συνήθως) και τα ψευτοδιλήμματα είναι μερικές από τις δικαιολογίες που επιλέγουν οι προοδευτικοί για να κρυφτούν από τις ευθύνες τους προς την κοινωνία που επιδίωξαν/επιδιώκουν να εκπροσωπήσουν. Δεν λείπουν, δε, και αυτοί που θα φτάσουν να στραφούν εναντίον αυτής της κοινωνίας, κατηγορώντας την για τον συντηρητισμό της ψήφου της. Δεν φταίει δηλαδή αυτός που δεν εξήγησε πειστικά τα πραγματικά διλήμματα και επιλογές για το μέλλον, αλλά αυτός που δεν «μύρισε τα νύχια του» για να καταλάβει τι του έλεγαν… 
Ο δρόμος είναι σαφής, όσο και δύσκολος. Οι «κόκκινες γραμμές» είναι επίσης σαφείς, και ξεκινάνε με τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση από το προοδευτικό εγχείρημα όσων δεν θέλουν ή δεν μπορούν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν προοδευτικές πολιτικές. Δεν είναι ζήτημα εκδίκησης, αλλά προστασίας ενός απαραίτητου εγχειρήματος που πρέπει να ξεκινήσει, έστω και τώρα, αν θέλουμε να υπάρχει απτή πιθανότητα επιτυχίας του την επόμενη τριετία, πενταετία ή δεκαετία. Οι πρόσκαιρες συμμαχίες –οι αρπαχτές– ενόψει εκλογών μόνο κακό κάνουν. 
Ο λαός δεν είναι ηλίθιος –πρόκειται για άλλη μια συντηρητική παρεξήγηση‒, θα αναγνωρίσει και θα στηρίξει τις πραγματικά προοδευτικές προτάσεις, όταν αυτές είναι δουλεμένες και προς όφελός του. Ειδάλλως, ενδέχεται να στραφεί στις «τελικές λύσεις» του ριζοσπαστισμού, εφόσον δεν του προσφέρεται καμία άλλη εναλλακτική• το «σάρωσέ τα όλα και πάμε από την αρχή». Αυτή είναι η ψήφος στα άκρα, που αν είναι μια φορά λάθος αυτού που τη ρίχνει, ας σκεφτούμε πόσες φορές λάθος είναι το ότι έμεινε χωρίς ρεαλιστική και ειλικρινή πρόταση, χάρις και στην αδράνεια, αν όχι ανικανότητα, όσων διατείνονται πως είναι φορείς… του «νέου».

Ποιός φοβάται την Βιρτζίνια ...

Ποιός φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ; «Εγώ», λέει η ηθοποιός, «διαβάζοντας το έργο καταλαβαίνεις πόση ζωή, πόση αληθινή ζωή περιέχει. Γι' αυτό και είναι δύσκολο. Μιλάει για αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, όνειρα… Όλοι δεν θέλουμε το παραμύθι; Μόνο που του Τζορτζ και της Μάρθας είναι σκληρό, επώδυνο. Γιατί ο καθένας τους έχει δίκιο, το δικό του δίκιο.» (Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Μάρθα)

Όμως δεν γράφω για το έργο του Έντουαρντ Άλμπι. Η αφορμή ήταν αυτή η φράση που διάβασα ανοίγοντας τον υπολογιστή το πρωί:

"The best road to progress is freedom's road."

John F. Kennedy

Έτσι αναπόφευκτα η σκέψη μου με οδήγησε αλλού. Σε αυτούς τους αμετανόητους του πρώην «ΠΑΣΟΚ» και νυν ΣΥΡΙΖΑ, που ψάχνουν ακόμα τον «άλλο δρόμο» για την πρόοδο λες και δεν τον περπάτησαν ποτέ, λες και δεν μας έφεραν ως εδώ, λες και η δεκαετία του '80 ήταν ένα οικονομικό θαύμα. Αυτοί που ονειρεύονται μια κυβέρνηση από τ' αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας και μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά (Κου-Κου-ρουκου). Αυτοί που μαζί με τους πρώην «ΚΚΕ» και τους αρκετούς άλλους (μ-λ, κ-λ, κλπ) ευαγγελίζονται μια ουτοπία. Όμως ούτε ο Πλάτωνας που την φαντάστηκε δεν την έφτιαξε. Και η ουτοπία αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από μια χίμαιρα. Αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Ένα χάιδεμα στα αυτιά του «λαού». Μια χυδαία υπενθύμιση ότι ο λαϊκισμός της αριστεράς είναι εξίσου αν όχι περισσότερο σαγηνευτικός από τον λαϊκισμό της συντηρητικής δεξιάς. Γιατί μιλάει και υπόσχεται την κοινωνική δικαιοσύνη, την ευημερία, και την κοινωνική αυτό-οργάνωση. Έναν καλύτερο άνθρωπο ενταγμένο (υποταγμένο) στο σύνολο. Κακά τα ψέματα, στον πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κομμουνισμός αλλά χωρίς τα σφυροδρέπανα.

Ποιός λοιπόν φοβάται να ζει χωρίς τις ψευδαισθήσεις;

Πρόοδος είναι το να πηγαίνεις μπροστά, να αλλάζεις, και όχι να μένεις ο ίδιος υπέροχος εαυτός σου. Αυτό δηλαδή που υπόσχονται στους πολλούς για να εκλεγούν. Ο ορισμός του λαϊκισμού. Και μετά, όπως λέει και η βίβλος του «original» κόμματος «Στρατηγικός στόχος ... είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.»  Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακριβώς κομμουνιστικό κόμμα, αλλά πολλά από τα ηγετικά στελέχη του ήταν και υπήρξαν, η παιδεία τους είναι τέτοια και η λογική τους είναι τέτοια επίσης. Απλά για την αναγκαία δικτατορία του προλεταριάτου, ο ορισμός του προλεταριάτου διαφέρει. Δεν είναι εργατικό-βιομηχανικό το προλεταριάτο αλλά κοινωνικό. Αποτελείται από δημόσιους υπάλληλους και πρώην πασοκοβολεμένους, συντεχνίες και συνδικαλιστές, κρατικοδίαιτους καθηγητές και «πρίγκιπες» του αμφιθεάτρου.

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι μαχητές του δρόμου και της κοινωνίας που ονειρεύονται την αποκαθήλωση της αστικής τάξης και την κατάλυση της «δημοκρατίας» (ρεπάμπλικ) και την σύσταση μιας αληθινής δημοκρατίας, μιας «εκκλησίας του δήμου» στην οποία όλοι θα μετέχουν. Όλοι; Και όσοι διαφωνούν; Όπως την περίοδο της κατασκήνωσης στο Σύνταγμα που όλοι έπαιρναν τον λόγο αρκεί να μην ήθελαν να πουν τίποτα αντίθετο. Όπως στις φοιτητικές συνελεύσεις, ένα πράμα. Τέτοια δημοκρατία! Έχεις κάθε δικαίωμα να διαφωνείς, αλλά τότε δεν μπορείς να είσαι μαζί μας και αφού δεν είσαι μαζί μας είσαι ο εχθρός!

Όμως σύντροφοι, δεν υπάρχει καν προλεταριάτο, αλλά μόνο «νέο-έλληνες» και τα μικρό-συμφέροντά τους, του καθενός ατομικά και της συντεχνίας του. Όλοι θέλουμε το παραμύθι, μόνο που στην περίπτωσή μας, όπως και του Τζορτζ και της Μάρθας στο έργο του Άλμπι, είναι σκληρό, επώδυνο. Γιατί ο καθένας μας έχει δίκιο, το δικό του δίκιο. Και δεν χωράνε αυταπάτες. 

“Socialism is the same as Communism, only better English”  (George Bernard Shaw)

    &

“Communism doesn't work because people like to own stuff.” (Frank Zappa)

Αφήνοντας πίσω το μνημόνιο (Σ.Θ.)

(του Σαράντου Θεοδωρόπουλου)

Το Μνημόνιο θα τελειώσει. Ή ο Λαός θα το ανατρέψει πριν οι "εταίροι" μας θα μας εγκαταλείψουν. Γι' αυτό πρέπει να εστιάσουμε στην προτασιακή διαδικασία για τη μεταμνημονιακή εποχή.

Περιληπτικά

« Μετά το μνημόνιο η Χώρα θα πρέπει να πορευτεί στη Διεθνή Πραγματικότητα πατώντας στα ποδάρια της. Θα είναι μία χώρα που έχει υποχωρήσει σε απίστευτο βαθμό στον διεθνή πολιτικό χώρο, στη διεθνή οικονομική ζωή και στον διεθνή καταμερισμό εργασίας …

...

Η «διάσωση» της Χώρας δεν ήταν Σωτηρία. Πρέπει να απαντηθεί το γιατί δεν τέθηκε ποτέ αυτά τα χρόνια ένα, έστω αφηρημένο, αντισταθμιστικό σχέδιο αύξησης παραγωγής πλούτου, παρά μόνο το καταστροφικό και αναγόμενο στη σφαίρα της ψυχιατρικής μοντέλο του «ελληνικού προγράμματος εξυγίανσης» …

…

Ο αντιπολιτευτικός λόγος θα πρέπει να αντικατασταθεί από επιθετική πολιτική διεκδίκησης της καλυτέρευσης της καθημερινότητας μέσα από την οργάνωση και την ιεράρχηση της παραγωγής μέσα από τη Δουλειά και την Αξιοπρέπεια. »

Για το πλήρες κείμενο

http://www.topontiki.gr/article/55608/Afinontas-piso-to-mnimonio

http://sarantostheodoropoulos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_10.html

Μεταρρύθμιση και Λαϊκισμός. Σκέψεις και προβληματισμός.

Όταν η μετακίνηση (κινητικότητα) ανάγεται σε μέγα-μεταρρυθμιστικό επίτευγμα (όχι το γεγονός – αλλά ο στόχος), είναι αλήθεια ότι δεν μπορούμε να έχουμε σοβαρές ελπίδες! Γιατί η μετακίνηση ενός άχρηστου = άχρηστη, ενώ η μετακίνηση ενός ικανού = τουλάχιστον απώλεια μέχρι να επιτύχει ένα βαθμό επάρκειας στα νέα του καθήκοντα ενώ υπάρχει και ο κίνδυνος της αναπλήρωσης. Σε κάθε περίπτωση, η αναμφίβολα απαραίτητη κινητικότητα (με σεβασμό στις ανθρώπινες διαστάσεις του θέματος αλλά όχι με τη επικυριαρχία τους) είναι ένα εργαλείο και όχι ο στόχος της μεταρρύθμισης.

Ο δε στόχος της μείωσης του κόστους λειτουργίας του δημοσίου δεν είναι μεταρρύθμιση αλλά κοινή λογική, λογιστική. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να έχεις έναν δημόσιο τομέα και τις απαραίτητες κοινωνικές παροχές προς τους αδυνάτους. Το «μέτρον άριστον» είναι το εφικτό.

Είναι άλλο το όραμα (προς τα πού θα ήθελες να πας) και άλλο η πραγματικότητα του τι μπορείς να έχεις σήμερα. Το πλάνο, αυτό που κανείς δεν έχει αλλά και δεν νοιάζεται να φτιάξει, είναι το σχέδιο για το πώς θα πας από το πραγματικό σήμερα στο οραματικό αύριο. Δεν υπάρχουν αυτόματα! Ούτε με λαϊκή κυριαρχία, ούτε μόνο με την λαϊκή βούληση δεν γίνεται αυτό.

Λαϊκισμός είναι να απευθύνεσαι στο συναίσθημα των ανθρώπων και να προτάσεις το ειδικό συμφέρον στο γενικό. Να το αποκαλείς Λαϊκό ενώ είναι μόνο συνδικαλιστικό ή έστω μίκρο-ταξικό (αφορά τους λίγους). Ακόμα και αν αυτοί οι «λίγοι» είναι πολλοί (δ/υ, και όλοι οι αμειβόμενοι από τον κρατικό προϋπολογισμό ασχέτου σχέσεως εργασίας) πάλι δεν είναι το σύνολο, η κοινωνία. Λαϊκισμός είναι επίσης το δίνεις υποσχέσεις για την θεραπεία φανταστικών αδικιών. «Το λεξικό ορίζει το λαϊκισμό ως μια πολιτική φιλοσοφία που υποστηρίζει τα λαϊκά δικαιώματα και τη λαϊκή κυριαρχία, συνήθως απέναντι σε μια προνομιούχα άρχουσα τάξη» γράφει ο Άλαν Γκρίνσπαν (πρώην πρόεδρος της FED) στο βιβλίο του «Η εποχή των αναταράξεων» (εκδόσεις Ωκεανίδα). Δυστυχώς, ο ορισμός είναι καλύτερος από την πρακτική!

Αντίθετα, μεταρρύθμιση είναι το σύνολο των αναγκαίων αλλαγών, τα προαπαιτούμενα, για να μπορούμε να πάμε από το πραγματικό σήμερα στο οραματικό αύριο. Είναι αλήθεια ότι ο καθένας μας μπορεί να έχει ένα διαφορετικό όραμα ή έτσι να νομίζει.

Η «αλλαγή» είναι σύνθημα, όχι όραμα. Η μείωση της γραφειοκρατίας και η αποϋλοποίηση της σχέσης πολίτη, κράτους (μία πηγή της διαφθοράς) είναι ένα μεταρρυθμιστικό όραμα. Η απόλυση «τόσων» χιλιάδων δ/υ, κλπ δεν είναι ούτε όραμα, ούτε μεταρρύθμιση. Είναι όμως ένα απαραίτητο μέτρο για την επανεκκίνηση της οικονομίας καθώς το βάρος των ελλειμμάτων (λόγω του κόστους λειτουργίας του δημοσίου) δεν επιτρέπει την μείωση της φορολογίας και άρα την όποια επιχειρηματικότητα και ανάπτυξη.

Ανάπτυξη δεν είναι η κολεκτιβοποίηση της παραγωγής. Ανάπτυξη είναι η αύξηση του εθνικού πλούτου. Αυτό στην ολοένα και πιο αλληλοεξαρτούμενη οικουμενική πραγματικότητα συνεπάγεται την συνεχή βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς σου στις επιμέρους αγορές. Είναι άλλο η εσωτερική επάρκεια εφόσον την έχεις και άλλο η ανάπτυξη. Δυστυχώς ο όρος «ανάπτυξη» έχει υποστεί πολιτική κακοποίηση από τους λαϊκιστές (και όχι μόνο).

«Κατά τη γνώμη μου» λέει ο πρώην τραπεζίτης και σημαίνον οικονομολόγος «ο οικονομικός λαϊκισμός είναι μια αντίδραση ενός εξαθλιωμένου λαού σε μια αποτυχημένη κοινωνία, μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από μια κοινωνική άρχουσα τάξη που θεωρείται τάξη των καταπιεστών. Υπό καθεστώς οικονομικού λαϊκισμού, η κυβέρνηση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των λαϊκών στρωμάτων αγνοώντας παντελώς τόσο τα ατομικά δικαιώματα όσο και την οικονομική πραγματικότητα του πώς ο πλούτος ενός έθνους μπορεί να αυξηθεί ή ακόμη να διατηρηθεί στο ίδιο επίπεδο. Με άλλα λόγια, οι αρνητικές οικονομικές συνέπειες των χρησιμοποιούμενων μεθόδων αγνοούνται, είτε εκούσια είτε κατ’ ανάγκην.»

«Ο οικονομικός λαϊκισμός δίνει μεγάλες υποσχέσεις, χωρίς να σκέφτεται πώς θα τις χρηματοδοτήσει. Πολύ συχνά η προσπάθεια υλοποίησης των υποσχέσεων απολήγει σε δημοσιονομική στενότητα, η οποία καθιστά αδύνατο το δανεισμό από τον ιδιωτικό τομέα ή από ξένους επενδυτές. Αυτό σχεδόν πάντα οδηγεί στην εξάρτηση από την Κεντρική Τράπεζα, η οποία καλείται να παίξει το ρόλο του ταμία. Η απαίτηση από μια κεντρική τράπεζα να τυπώσει χρήμα για να αυξήσει την αγοραστική δύναμη της κυβέρνησης οδηγεί κατά κανόνα σε πληθωριστική χιονοστιβάδα. Τα αποτελέσματα που βλέπουμε στην ιστορία είναι κατά κανόνα … σοβαρή απειλή για τον κοινωνικό ιστό των κοινωνιών τους.»

Ο λαϊκισμός έφερε την Ελλάδα εδώ με κύριους εκφραστές του τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Καραμανλή. Όχι ότι όλο το πολιτικό σύστημα δεν συνέπλευσε. Ακόμα και το ΚΚΕ, για να κερδίσει σε απήχηση, ξεχείλωσε την ταξική του βάση (προλεταριάτο) συμπεριλαμβάνοντας μικρομεσαίους επιχειρηματίες και επιχειρήσεις και «προσλαμβάνοντας» αβανταδόρους πολιτευτές (βλ. Λ. Κανέλλη) για προβολή.

Σήμερα, η παταγώδης αποτυχία και η εν τέλει χρεοκοπία του οικονομικού λαϊκισμού «αλλά ελληνικά» (κάτι μεταξύ Λατινικής Αμερικής και πρώην Ανατολικού μπλοκ) καθιστά την μεταρρύθμιση μονόδρομο. Μόνο που την μεταρρύθμιση την επαγγέλλονται όλοι. Και οι λαϊκιστές της δεξιάς και της αριστεράς. Ουέ και αλίμονο!

Οι Βρυκόλακες της Βαϊμάρης

Προτείνω να μην αγνοηθεί η δυναμική της 20^ης Φεβρουαρίου (γενική απεργία). Πιστεύω ότι θα ζήσουμε μία κορύφωση στο δράμα. Η αντοχή του «συστήματος» θα δοκιμαστεί. Δυστυχώς, ο άκρατος λαϊκισμός των συνιστωσών της αντιπολίτευσης αλλά και μέρους της συμπολίτευσης σε συνδυασμό με την πραγματική αγωνία και απόγνωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας δεν επιτρέπουν εφησυχασμό.

Έχει καλλιεργηθεί εδώ και πολύ καιρό από πολλούς για μικροπολιτικά οφέλη η αντίληψη ότι υπάρχει μια συνομωσία κατά των Ελλήνων, του Λαού, της πατρίδας, της κοινωνίας, κλπ. Δυστυχώς, αυτή βασίζεται σε παραπληροφόρηση και στην γενική άγνοια αλλά και άρνηση της πραγματικότητας. Δεν κατηγορώ τους κοινωνούς αυτής της αντίληψης γιατί αναγνωρίζω την αδυναμία κατανόησης του διακυβεύματος. Ταυτόχρονα δε, η λαϊκίστικη αντίληψη ενός τμήματος της κυβερνώσας «δεξιάς», το δόγμα «νόμος και τάξη» οξύνει τα πράγματα.

Οι συνθήκες για την προετοιμασία μιας εξέλιξης των πραγμάτων τύπου «Βαϊμάρης» είναι σε πλήρη ωρίμανση. Καθημερινά στρατολογούνται παιδιά και νέοι στα στρατόπεδα των «ταγμάτων εφόδου» από την μία και των «πυρήνων» της κάθε καταστροφικής μηδενιστικής ιδεολογίας από την άλλη. Με την επίσημη ανεργία στους νέους να φτάνει το εξωφρενικό 61% (παρά την αδήλωτη εργασία που γενικεύεται σε τμήματα της «παραοικονομίας») και την αφασιακή κατάσταση της μέσης και ανώτερης/ατης εκπαίδευσης δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Μία σπίθα χρειάζεται και η «20^η του Φλεβάρη» προσφέρεται.

Το διαδίκτυο κατακλύζεται καθημερινά από κλήσεις και καλέσματα «γενικής πολιτικής απεργίας» και «μίσους»και η «αντιμνημονιακή» μπαρούφα συνεπαίρνει τα πλήθη, αλλά ακόμα και τμήματα της λεγόμενης αστικής τάξης που «προλεταριοποιήται» ταχύτατα. Ταυτόχρονα, κάθε ψευδοπροφήτης της«συντέλειας» του κόσμου αλλά και της «επανάστασης», σαν τους βρυκόλακες του Ίψεν ηθικολογεί για την:

<<  κοινωνική υποκρισία, τα φαντάσματα και τους «βρυκόλακες» που στοιχειώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη και κληρονομούνται από τους αυστηρούς θεσμούς, τους συμβιβασμούς, το «νόμο»και την «τάξη» που υποβάλλουν οι αταίριαστες με την ανθρώπινη ψυχή,συμπεριφορές αλλά και την ασφυκτική πίεση που ασκούν συχνά στον άνθρωπο οι κοινωνικοί κανόνες. >>

Απόσπασμα από το blog “lets talk about theatre”, http://theatrokaioximono.blogspot.gr/          

Βέβαια όλοι διακατεχόμενοι από την ημιμάθεια της «μοναδικής πηγής», του ενός βιβλίου της μαθητείας μας, της μιας ιδεολογίας (ή ιδεοληψίας) φέρουν μια αυθεντία συγκλονιστική, καταγγελτική και συνάμα αφοριστική για την άλλη άποψη και την οπτική του άλλου. Και αυτό πλέον παίρνει βίαιες διαστάσεις. Έτσι, η κατάλυση της δημοκρατίας έχει ήδη συντελεστεί (αφού αρχή της δημοκρατίας είναι ο διάλογος και ο σεβασμός της αντίθετης άποψης) και μένει μόνο να γίνει η επικύρωση του γεγονότος με ένα συμβολικό συμβάν. Μια «νύχτα των κρυστάλλων».