Τα Ευτελή Ακίνητα

Διαβάζω αρθρογράφο που απορεί για τις εξευτελιστικά χαμηλές τιμές στις οποίες φαίνεται να γίνονται αγοραπωλησίες ακινήτων και αναρωτιέμαι. Αλήθεια γιατί απορεί;


Διαβάζω στο άρθρο (της naftemporiki.gr) … «Διαμέρισμα 3ου ορόφου, με επιφάνεια κύριων χώρων 138 τ.μ., κατασκευής 1980, που έχει προσόψεις σε δύο δρόμους και χρησιμοποιείται ως επαγγελματική στέγη «πωλήθηκε» στις 10 Μαΐου 2017 έναντι… ποσού 5,28 ευρώ! Στη γειτονιά του Δήμου Αθηναίων που βρίσκεται το συγκεκριμένο ακίνητο η τιμή ζώνης ανά τ.μ. που χρησιμοποιείται ως αφετηρία για τον υπολογισμό των αντικειμενικών αξιών των νεόδμητων κτισμάτων ανέρχεται σε 1.600 ευρώ ανά τ.μ., ενώ ειδικά γι’ αυτό το ακίνητο ισχύει τιμή ζώνης μειωμένη κατά 40%, στα 960 ευρώ ανά τ.μ. λόγω της παλαιότητας της κατασκευής του.»

Έχουμε και λέμε:
- Τετραγωνικά (138) επί αντικειμενική ανά τετραγωνικό (€960) μας κάνει αντικειμενική αξία €132.480 … και άρα φόρο μεταβίβασης (x3%) €3.974,40
- Βάλε και κανά €600 ΕΝΦΙΑ τον χρόνο, επί 20 χρόνια €12.000
- Συν το τίμημα €5,28
- Συνολικό κόστος στον αγοραστή €15.979,68 για να αποσβεστεί σε είκοσι χρόνια χωρίς πληθωρισμό ή άλλη αύξηση φόρων
- Ας πούμε ότι νοικιάζεται €150 τον μήνα συνεχώς για είκοσι χρόνια, μείον 15% φόρο ενοικίου, καθαρά έσοδα εικοσαετίας €30.600
- Μείον κοινόχρηστα ιδιοκτήτη (με θέρμανση) €50 τον μήνα (12.000), μένουν €18.600
ΑΡΑ, θα κοστίσει περίπου €28.000 (κόστος κτίσης και κοινόχρηστα) και θα αποδώσει περίπου €30.600, δηλαδή κέρδος 2.600 Ευρώ στην εικοσαετία …. ή απόδοση 0,47% (όσο περίπου αποδίδει σήμερα και το δεκαετές Γερμανικό Ομόλογο)
Αν το ενοίκιο είναι €300 τον μήνα (επί είκοσι χρόνια) το κέρδος ανεβαίνει στα 33.000 Ευρώ … ή ετήσια απόδοση 5,94%. 
Προϋπόθεση η συνεχής ενοικίαση του ακινήτου γιατί αλλιώς θα φορολογείται ο ιδιοκτήτης με τεκμαρτό εισόδημα ιδιόχρησης περίπου ίσο με 3% της αντικειμενικής αξίας που στην περίπτωσή μας αντιστοιχεί σε 330 Ευρώ το μήνα!  

Γιατί λοιπόν προκαλεί εντύπωση η τιμή των €5,28; Οτιδήποτε πάνω από το «0», μειώνει την πιθανή απόδοση του ακινήτου αφού με την απόκτησή του επιβαρύνεσαι με φόρους και κοινόχρηστα …  (και με όλα τα ρίσκα και τους κινδύνους)! 
Επίσης δεν συμπεριλαμβάνεται κανένα κόστος συντήρησης που σίγουρα δεν θα είναι μηδενικό στην εικοσαετία, ειδικά για ένα παλαιό ακίνητο.

Για τους δυσκολόπιστους, ας πούμε ότι το τίμημα δεν είναι τα €5,28 !!! αλλά κάτι πιο πιστευτό, πχ. €10.000 για το εν λόγω διαμέρισμα οπότε το κόστος κτίσης συν κοινόχρηστα, φόροι κλπ ανεβαίνει στα €38,000 και το συνολικό κέρδος/όφελος στην εικοσαετία πέφτει στα 23.000 Ευρώ, ή ετήσια απόδοση κοντά στο 3%.

Που λοιπόν νομίζει ο αρθρογράφος ότι βρίσκονται οι πραγματικές αγοραπωλησίες; Ή ακόμα καλύτερα που νομίζει ότι θα έπρεπε να είναι; Πάντως σίγουρα όχι οπουδήποτε κοντά ή έστω κατά προσέγγιση κοντά στις αντικειμενικές! 

Τώρα, εάν τα ενοίκια ήταν στο χιλιάρικο, οι τιμές αυτών των ακινήτων θα μπορούσαν να αρχίσουν να προσεγγίζουν το 50% της αντικειμενικής, αλλά δεν είναι καθώς πολλά από αυτά είναι και παραμένουν στα αζήτητα λόγω και τις παρατεταμένης ύφεσης.

Στο άρθρο γίνεται αναφορά ότι οι αυτές οι εξωφρενικά χαμηλές τιμές των 5, 10 και 200 Ευρώ είναι εικονικές και αναγράφονται για «ντρίμπλα στα τεκμήρια», κάτι που μπορεί να υποκρύπτει και φοροδιαφυγή. Κατά περίπτωση θα μπορούσε να ισχύει κάτι τέτοιο, εάν για παράδειγμα εμφανιστεί ένας που να έχει αγοράσει πολλά ακίνητα σε τέτοιες τιμές αλλά και πάλι, για ποια φοροδιαφυγή μιλάμε αφού μόνο το τεκμαρτό εισόδημα, ο ΕΝΦΙΑ και ο φόρος μεταβίβασης αντιστοιχούν στο 72% της αντικειμενικής αξίας (μέσα σε μια 20-ετία) και οι φόροι που θα καταβληθούν ανεξαρτήτως εάν εισπραχθεί ποτέ εισόδημα από τον νέο ιδιοκτήτη (του πεντόευρου) αντιστοιχούν στο 21% της αντικειμενικής αξίας (με βάση τα παραπάνω)!

Τα συμπεράσματα δικά σας!
<>

Το άρθρο της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ από το site «Ντρίμπλα» στα τεκμήρια με εικονικές τιμές αγοράς

Προπαγάνδα

Τώρα ξέρετε τι σημαίνει προπαγάνδα και πως μπορεί να ένοιωθαν οι φιλελεύθεροι πολίτες στο μεσοπόλεμο με την άνοδο του ολοκληρωτισμού, φασιστικού, ναζιστικού ή κομμουνιστικού-σοσιαλιστικού και αργότερα στην μεταπολεμική Ευρώπη πίσω από το τείχος ή στην Βενεζουέλα ή στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της Χούντας!

Ένοιωθαν να πνίγονται αλλά να μην μπορούν να βγάλουν την κραυγή!

Rembrandt’s painting "The Night Watch" 1

Θέλει «κοχούνας» η αντίσταση, «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» όπως θα έλεγε ο Ανδρέας Κάλβος.

Αλλά πλέον το θέμα είναι ποιος από ποιον να ελευθερωθεί, γιατί εδωπέρα έχουμε χάσει την μπάλα. Τα ίδια λόγια έλεγαν οι αντιμνημονιακοί κατά των ξένων-δανειστών και ημών των κατά την άποψή τους γερμανοτσολιάδων και τα ίδια εμείς κατά των ένθεν δυναστών. Κατά του λαϊκισμού και της δημαγωγίας που έφεραν την χώρα στα γόνατα, την χρεοκόπησαν και την ανάγκασαν να γίνει πείραμα, όχι χωρίς την ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν διαχειρίζονται τα πράγματα από το 2009 μέχρι σήμερα.

Η σιωπηρή πλειοψηφία δεν υπάρχει. Υπάρχει μια πολύ ηχηρή προπαγάνδα που φροντίζει για αυτό. Και δεν μιλάω μόνο για την υποκουλτούρα των ψεκασμένων με τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, τα δισεκατομμύρια του Σώρρα και τις κραυγές της Χρυσής Αυγής κατά του κύματος των μεταναστών που πλημμύρησαν τις γειτονίες και τα νησιά μας αλλά και την Ευρώπη.

Υπάρχει μια σιωπηρή μειοψηφία, μια φιλελεύθερη τάξη ανθρώπων με διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά που όμως πιστεύει στην ελευθερία, το κράτος δικαίου, την αξιοκρατία και την αξιολόγηση, το κοινωνικό κράτος ως Ευρωπαϊκό κεκτημένο και ας του προσδίδει διαφορετικό περιεχόμενο. Μπορεί να διαφωνεί όσο αφορά το είδος και τον τρόπο οργάνωσης του κράτους αυτού, τον βαθμό αποτελεσματικότητας του μηχανισμού του αλλά να συμφωνεί στο ότι αυτό θα πρέπει να επιστρέφει στους πολίτες το κάθε «σεντ» που αυτοί στερούνται μέσω της φορολογίας και να αναδιανέμει μόνο για να απαλύνει τις ακραίες ανισότητες που προκύπτουν λόγω ανωτέρας βίας ή άλλων αλλαγών και όχι να μοιράζει παροχές σε πελάτες και οργανωμένα συμφέροντα, μικρά ή μεγάλα.

Η φιλελεύθερη Ευρώπη της μεσαίας τάξης απελευθέρωσε τον άνθρωπο, σταδιακά, από τα δεσμά της δουλείας και της ελέω Θεού μοναρχίας. Ανέδειξε την κοινοβουλευτική δημοκρατία, σε όλες της τις εκδοχές, ως το πολιτικό σύστημα μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η αυτοδιαχείριση των ανθρώπων από τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο πολίτη ενός κράτους δικαίου. Αυτή η φιλελεύθερη Ευρώπη έφερε μέσω πολέμων, βασάνων και αποτυχιών την ειρήνη με την μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή την φιλελεύθερη Ευρώπη έχουμε χρέος να προστατέψουμε, στην Ελλάδα αλλά και σε κάθε μεριά της Ένωσης γιατί ο εχθρός είναι εδώ και σκορπάει λεφτά για να στηρίξει αυτή την προπαγάνδα και τα ανελεύθερα κινήματα λαϊκισμού που αυξάνουν την επιρροή τους και έχουν οδηγήσει ήδη την Μεγάλη Βρετανία εκτός Ένωσης.

Χθες ακούσαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας!

1 The Night Watch — Rembrandt’s most popular painting (Rijksmuseum, Amsterdam)
Officially titled, ‘Company of Frans Banning Cocq and Willem van Ruytenburch,’ the painting is a group portrait of a division of the civic guard — the Kloveniers militia.

Δεν είναι το Μνημόνιο «stupid»

Αυτή είναι η αντικειμενική αξιολόγηση της οικονομικής πολιτικής της περιόδου 2003-2009 που προκάλεσε αλλά δεν καθόρισε την πορεία μεταξύ 2009-2014 (πρόγραμμα σταθεροποίησης, περιορισμός ελλειμμάτων, λιτότητα, PSI/PSI+, κλπ). 

Όταν προστεθούν τα στοιχεία για το 2015, θα δούμε τι συμβαίνει και μετά την αλλαγή πολιτικής στην Ελλάδα, την πρώτη περίοδο Βαρουφάκη-Κωνσταντοπούλου-Λαφαζάνη που έληξε με τα καταστροφικά "capital controls" και την εκ νέου ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το δημοψήφισμα του «ΝΟΧΙ» και την νέα πρώτη φορά του Σεπτεμβρίου!

Εν το μεταξύ, πλέον ξέρουμε τι γίνεται στην Κύπρο! Όταν βγουν και τα στοιχεία του 2016, χώρες όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία θα μας έχουν περάσει και άλλες όπως η Ρουμανία και ίσως και η Βουλγαρία θα μας έχουν φτάσει. Και να σκεφτείς ότι το 2010/11 όταν λέγανε κάποιοι ότι θα γίνουμε Ρουμανία, ακούγονταν και ως βρισιά!

Επιμένω! Δεν είναι το Μνημόνιο. Αυτό ήταν (καλώς ή κακώς) οι πρώτες βοήθειες μετά το ατύχημα. Χωρίς βοήθεια, το μέγεθος της προσαρμογής θα ήταν αβάσταχτο και οι συνέπειες αδιανόητες, ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα. Το πως το διαχειριστήκαμε όμως, είναι η αιτία και η ουσία του μεγάλου κακού που δείχνει να μην έχει τέλος. Κέντρο-αριστερά, Κεντροδεξιά, Αριστερά και Δεξιά κόμματα και πολιτικοί έχουν όλοι το μερίδιο της ευθύνης τους, χωρίς εξαίρεση πλέον. Στην προσπάθεια διατήρησης του πελατειακού συστήματος, παρατείναμε αναίτια την θεραπεία η οποία πλέον κάνει περισσότερο κακό από το αρχικό πρόβλημα. Αυτό το λάθος το έκαναν όλοι, μαζί και οι θεσμοί και οι θεσμικοί τους εκπρόσωποι. Αλλά η ευθύνη παραμένει δική μας. Αυτό είναι και το μάθημα από την Κυπριακή περίπτωση.

Οι αριθμοί λένε την αλήθεια. Αυτό θα φανεί στα νούμερα του 2015-2016.

_________________________________________________

Σημείωση: GDP per capita in PPS, Index (EU28 = 100)
Gross domestic product (GDP) is a measure for the economic activity. It is defined as the value of all goods and services produced less the value of any goods or services used in their creation. The volume index of GDP per capita in Purchasing Power Standards (PPS) is expressed in relation to the European Union (EU28) average set to equal 100. If the index of a country is higher than 100, this country's level of GDP per head is higher than the EU average and vice versa. Basic figures are expressed in PPS, i.e. a common currency that eliminates the differences in price levels between countries allowing meaningful volume comparisons of GDP between countries. Please note that the index, calculated from PPS figures and expressed with respect to EU28 = 100, is intended for cross-country comparisons rather than for temporal comparisons."

Το μικρό κόκκινο βιβλίο της κυβέρνησης ...

Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο χθες (την Κυριακή 21/2). Η αφορμή ήταν ένα άρθρο που διάβασα στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» με τα δεδομένα για την επίγεια ψηφιακή τηλεόραση και τις «συχνότητες» που η κυβέρνηση επιθυμεί να αδειοδοτήσει, απευθυνόμενη στους φορείς περιεχομένου για την χρήση του μέσου που τους παρέχει η Digea. Η αδειοδότηση στην πραγματικότητα αφορά το περιεχόμενο αφού οι συχνότητες (κανάλια) και η χωρητικότητά τους έχουν εκχωρηθεί με διαγωνισμό στην Digea και απευθείας στην ΕΡΤ. Τέλος πάντων, όποιος θέλει ας διαβάσει το άρθρο 1 (εδώ).

Διαβάζοντας τα δεδομένα που παραθέτει ο αρθρογράφος της εφημερίδας σε αντιπαράθεση με την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε στην Βουλή στην συζήτηση της τροπολογίας για την αδειοδότηση των καναλιών, δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ το μικρό κόκκινο βιβλίο με τα αποφθέγματα του Μάο Τσε Τουνγκ και ειδικά το τμήμα "The correct handling of contradictions among the People."

Πέρα από τον ορισμό του ποιος είναι ο λαός και ποιος ο εχθρός του λαού, ο Μάο έχει με τα κατά καιρούς γραφόμενά του προσδιορίσει και το πως πρέπει να αντιμετωπίζονται οι αντιθέσεις/αντιφάσεις (δεν τις αποκαλεί συγκρούσεις) με τον εχθρό και ποια πρέπει να είναι εν γένει η στάση απέναντι στους αντεπαναστάτες εκπροσώπους των αστών και των μικροαστών. Αν διαβάσετε τα κείμενα αυτά, είναι σαν να βλέπετε τον Παππά στην Βουλή να μιλάει για τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και την μάχη που αυτοί μόνο δίνουν εναντίων τους, στο όνομα του λαού. Το ίδιο και με την υφυπουργό παιδείας που επιχειρηματολογεί για την νέα παρέμβασή της στην λειτουργία των συμβουλίων ιδρύματος των ΑΕΙ, το ίδιο και σήμερα διαβάζοντας το άρθρο στο "left.gr" κατά της google και της συνωμοσίας της εναντίον της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή του λαού)! 
Η λίστα μεγαλώνει κάθε μέρα και ακόμα δεν δημοσίευσα το blog !! Διαβάζω τώρα την εγκύκλιο που απαγορεύει κάθε διαδικασία αξιολόγησης στα ιδιωτικά σχολεία πέρα από την προβλεπόμενη από το Υπουργείο Παιδείας (εδώ αλλά και εδώ).

Για τα ΑΕΙ, τις τηλεοπτικές άδειες, την αξιολόγηση καθηγητών/προσωπικού στα σχολεία, την Google, για κάθε τι μικρό ή μεγάλο, στην σύγκρουση με τα συμφέροντα του εχθρού, ανταγωνιστικά ή μη, «οφείλουμε» να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό με δημοκρατικά μέσα, απευθύνοντάς του την αυστηρή μας κριτική αλλά με επιχειρήματα, πάντα υπενθυμίζοντάς του ότι είναι λάθος να ανταγωνίζεται τα συμφέροντα του λαού. Δεν περιμένουμε ότι θα πειστεί αλλά πρέπει να τον εξουδετερώσουμε με επιστημονικά επιχειρήματα ώστε να αποδυναμωθεί και να μην μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στον λαό.

Με αυτά μεγάλωσαν οι σύντροφοι Παππάς, Μπαλτάς και οι άλλοι, για αυτό και βρήκαν την Έκθεση ιδεών της Φλωρεντίας ή την ρετσινιά στη αριστεία όχι για να σας πείσουν αλλά για να καθησυχάσουν τον λαό ότι παρά το ότι ο εχθρός προσπαθεί να τους ξεγελάσει, αυτοί, η κυβέρνηση, η επαναστατική ιντελιγκέντσια με την κομματική πρωτοπορία, έχουν την αλήθεια με το μέρος τους. Θυμάστε την επιτροπή αλήθειας της πρώην ΠτΒ;

Στην μάχη αυτή προέχει η στήριξη της πορείας για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, η ενίσχυση της κυβέρνησης, του «κόμματος», του κινήματος/της επανάστασης. Ότι προάγει τον αγώνα και τους σκοπούς αυτούς, όπως επέλεξε ο λαός, επιτρέπεται για το γενικό καλό.

Είναι η δημοκρατική δικτατορία του λαού «ηλίθιε» και όποιος διαφωνεί ή αντιτίθεται είναι ο εχθρός. 

1 «12 ερωτήσεις - απαντήσεις για τις τηλεοπτικές άδειες» του Βαγγέλη Μανδραβέλη

Το φαινόμενο Σαμαρά ...

Ο κ. Σαμαρας επέλεξε τον Παπαμιμίκο (ούτε αυτός φοράει γραβάτα οπότε δεν χρειάζεται να τον αποκαλούμε κύριο) για γραμματέα της ΚΕ επειδή, προφανώς, ήταν νέος (και αξύριστος). Ο κ. Σαμαράς επέλεξε τον κ. Μεϊμαράκη ως μεταβατικό πρόεδρο για να οδηγήσει την ΝΔ στην εκλογή νέου προέδρου! Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.

Για τις επιλογές Σαμαρά πολλά μπορεί να πει κανείς. Από το «η Μακεδονία είναι Ελληνική», την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τον ανένδοτο αντιμνημονιακό αγών και τα Ζάππεια, την τερατογέννεση των ΑΝΕΛ, την πτώση της κυβέρνησης Παπαδήμου, τις διπλές εκλογές του 2012, τον Μπαλτάκο, την συστηματική υπονόμευση της συγκυβέρνησης και τον ανασχηματισμό του καλοκαιριού του 2014, τη μη ολοκλήρωση της αξιολόγησης την άνοιξη του 2014 και τον εκβιασμό των εταίρων με τις πρόωρες εκλογές που δεν μπορούσε να κερδίσει και άρα την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ … 

Δεν είμαι, ούτε υπήρξα ΝεοΔημοκράτης και μετά τα χθεσινά δεν το βλέπω και να γίνομαι (όπως έλεγε η αίτηση για την συμμετοχή στην ψηφοφορία). Συνεχίζω να στηρίζω τον Κυριάκο γιατί πιστεύω ότι είναι ανάγκη να υπάρξει ένα σύγχρονο κόμμα στην κεντροδεξιά. Όμως δεν μπορώ παρά να πω ότι για άλλη μία φορά συνειδητοποιώ ότι το σώμα και το πνεύμα της ΝΔ είναι ασθενή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι χειρότερες επιλογές για την θέση του προέδρου είναι προϊόντα του βαθιού κόμματος ενώ ως αναθεωρητές εμφανίζονται  ένας φιλελεύθερος που φέρει το «στίγμα» της οικογένειας Μητσοτάκη και ένας δεξιός χωρίς τζάκι που επανήλθε.

Ο χρησμός της Πυθίας δίνεται αντί υστερόγραφου: Ότι ακούγεται λογικό δεν είναι χρυσός! Πρέπει και να είναι!

Παραδοξολογίες πολιτικής παράνοιας

ή "Η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης"

Στον ιδιωτικό τομέα, οι τιμές πέφτουν (αποπληθωρισμός) λόγω ανταγωνισμού ή αύξησης της παραγωγικότητας (πρωτίστως) και στον δημόσιο αυξάνουν (η έμμεση φορολογία, ΦΠΑ, κλπ). 
Ο λόγος είναι απλός. Το δημόσιο έχει πάγια έξοδα (μισθούς και λειτουργικές δαπάνες σταθερά) και άλλα που είναι μεταβαλλόμενα (και συνεχώς αυξανόμενα) όπως η δημόσια χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος και των παροχών του φαύλου πελατειακού συστήματος-κράτους. 
Όσο και να προσπαθεί κανείς, αν δεν αυξηθεί ο όγκος πωλήσεων του ιδιωτικού τομέα (προς το εξωτερικό - δηλαδή οι εξαγωγές συμπεριλαμβανομένου του τουρισμού) δεν πρόκειται να ισορροπήσει το σύστημα καθώς η αύξηση των φόρων πλήττει την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας (προς εξαγωγή) παραγωγής. Επίσης, αφού ο κύριος όγκος των εξαγωγών είναι υπηρεσίες, αυτό σημαίνει ότι η πίεση από την αύξηση των φόρων κατευθύνεται κυρίως στις αμοιβές (μισθούς) και άρα την εσωτερική κατανάλωση. 
Όπως φαίνεται κατά την τελευταία τριαντακονταετία, χωρίς αύξηση μισθών (αμοιβών) προς κατανάλωση δεν μπορεί να υπάρξει διατηρήσιμη ανάπτυξη. Όμως η αύξηση αυτή πρέπει να είναι συνέπεια της αύξησης της παραγωγικότητας, αλλιώς λειτουργεί αντίρροπα. (Αυτό προσπαθούν να πουν οι Γερμανοί, με όλες τις συνέπειες) 
Υπάρχουν πολλές χώρες με εξαγωγές και τέλεια φτωχοποίηση στο εσωτερικό. Όσο δε, συμβαίνει αυτό, μειώνονται οι εισαγωγές και βελτιώνεται το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, μειώνεται ο εξωτερικός δανεισμός αλλά δεν αυξάνεται το ιδιωτικό εισόδημα, απλά αναδιανέμεται το όποιο κέρδος από αυτούς που το παράγουν (υπάλληλοι και επιχειρηματίες, μέτοχοι) σε αυτούς που το διεκδικούν και το νέμονται (οργανωμένες συντεχνίες, δημόσιο).
Η αδικία είναι πρωτίστως προς τις μεσαίες και μικρές ηλικίες (οι νέοι εργαζόμενοι) που φτωχοποιούνται εις βάρος των παλαιότερων γενεών και των οργανωμένων συντεχνιών. 

Ένα άλλο παράδοξο. Η επιβολή 23% ΦΠΑ στην ιδιωτική παιδεία γίνεται για να χρηματοδοτήσει τις αυξανόμενες ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού και άρα και την δημόσια παιδεία. 
Πρώτον, η κατάσταση της δημόσιας παιδείας (ελλείψεις, μειωμένο ωράριο, κλπ) οδήγησε πολλούς μικρομεσαίους, μεσαίους και γενικά εργαζόμενους γονείς στην ιδιωτική παιδεία (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση). Η αύξηση αυτή του κόστους, θα τους οδηγήσει πίσω στο δημόσιο σύστημα και άρα θα αυξήσει τις ήδη μεγάλες ανάγκες του, ενώ από την άλλη θα μειώσει τα προβλεπόμενα, από την επιβολή του φόρου, έσοδα. Έτσι, αντί να βελτιώσει την κατάσταση, θα την οξύνει και θα οδηγήσει και στο κλείσιμο κάποιων σχολείων με την ανάλογη αύξηση της ανεργίας.
Δεύτερον, η παραπαιδεία θα αυξηθεί. Σε γενικές γραμμές, η ζήτηση για φροντιστήρια ξένων γλωσσών αλλά και για αυτά της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα αυξηθεί. Ταυτόχρονα, λόγω της αύξησης του κόστους, ένας σημαντικός αριθμός συναλλαγών θα περάσει στην παρανομία μέσω των ιδιαίτερων και χωρίς απόδειξη μαθημάτων ή των παρ-άτυπων φροντιστηρίων στο σπίτι.
Τρίτον, η αύξηση αυτή θα καταστήσει την πρόσβαση σε υπηρεσίες τύπου "International Baccalaureate" προσιτή σε πραγματικά πάρα πολύ λίγους. 

Το 2010, το ποσοστό των προνομιούχων Ελλήνων, με φορολογική δήλωση πάνω από 50,000€ ήταν στο 4,99% των φορολογούμενων. Το 2014, το ποσοστό αυτών με φορολογική δήλωση πάνω από το ίδιο ποσό είναι μόνο 2,39% (από 283.433 σε περίπου 135.000 φορολογούμενοι). Για παραπάνω από τους μισούς από αυτούς, το 23% ΦΠΑ σε συνδυασμό με όλα τα άλλα τινά, καθιστούν την επιλογή αυτή αδύνατη. Μένουν λοιπόν λιγότεροι από 25.οοο Έλληνες φορολογούμενοι με πρόσβαση σε τέτοιου είδους υπηρεσίες ... ή το 0,22% του συνολικού πληθυσμού! Και το ξαναγράφω για να είμαι κατανοητός: ΠΡΟΣΒΑΣΗ!

ΥΓ. Α! Βεβαίως και οι εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας που έχουν κερδίσει εξαιρέσεις ή ΔΕΝ δηλώνουν το πραγματικό τους ή και οποιοδήποτε εισόδημα καθώς και οι έμποροι ναρκωτικών, οι λαθρέμποροι, οι μαστροποί, οι εκβιαστές, κλπ, κλπ.

Ο κύβος ερρίφθη

Tα πράγματα, για εμένα, είναι πλέον ξεκάθαρα. Οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα στην επιλογή του εθνικού νομίσματος.

Η κυβέρνηση συνολικά το θέλει για να ανακτήσει τον έλεγχο της κυκλοφορίας του χρήματος και για να εφαρμόσει τις πολιτικές της, κάτι που θα ήταν ασυμβίβαστο με το ευρώ, την χρηματοοικονομική κατάσταση της χώρας αλλά και τις πολιτικές της Ε.Ε.

Πολιτικά, το μήνυμα ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ είχε δοθεί. Επειδή όμως αυτό δεν είχε την πλειοψηφία στην κοινή γνώμη αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε με μία ψευδεπίγραφη διαβεβαίωση ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ, εφόσον αυτό δεν μας σκοτώνει. Το είπε δε ξεκάθαρα χθες και η Υφυπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης (Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης) Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά.

Τι γίνεται τώρα. Υπάρχει μία δήθεν συμφωνία, χωρίς λεφτά, που μας οδηγεί σχεδόν αναγκαστικά σε χρεοκοπία (πιστωτικό γεγονός) με βάση και τους χειρισμούς της ελληνικής πλευράς. Υπάρχει ακόμα η διαβεβαίωση ότι η Ελλάδα θα τιμήσει τις υποχρεώσεις της και δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες η οποία όμως στο εσωτερικό έχει επί της ουσίας ανατραπεί με τις δηλώσεις και τις πράξεις Βαρουφάκη, Στρατούλη, Λαφαζάνη την τελευταία εβδομάδα. Ταυτόχρονα ο πρωθυπουργός τρέχει να προλάβει τις πολιτικές εξελίξεις καταθέτοντας νομοσχέδια που μπορεί εν μέρει να θεωρηθούν και μονομερείς ενέργειες (να τονίσω το εν μέρει). Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας προεξέχοντος του Γερμανού υπουργού οικονομικών Σόιμπλε, αλλά και οι Θεσμοί, δηλώνουν ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση του υφιστάμενου προγράμματος που για την κυβέρνηση δεν υπάρχει και ας το έχει προσυπογράψει στο τελευταίο Eurogroup αλλά και να μην αθετηθεί η ρητή υπόσχεσή της για την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεών της. Έτσι το σκηνικό της ρήξης είναι στημένο.

Στην «νέα δραχμή» θα πάμε για να αποφύγουμε την ανθρωπιστική κρίση και την νομισματική ασφυξία που θα προκαλέσει η ολική ρήξη αλλά και για να καταστούν «κοινωνικά βιώσιμες οι χρηματοδοτικές μας υποχρεώσεις» (Τσίπρας στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ 28/2). Όμως μετά την κατάρρευση και την πιθανή ή καλύτερα αναπόφευκτη έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση [1] [2], το χρέος μας στα κράτη και τους Θεσμούς, που θα παραμένει σε ευρώ, μπορεί κάποια στιγμή να κουρευτεί αλλά θα αξίζει και θα κοστίζει τα ίδια ή και περισσότερα σε όρους νέου νομίσματος και θα αποτελεί το ίδιο ή ένα μεγαλύτερο μέρος ενός σημαντικά μικρότερου ΑΕΠ.

Υπάρχει και η επιλογή της μονομερούς ολικής διαγραφής του χρέους αλλά δεν ξέρω πως αυτό γίνεται μεταξύ κρατών ή αν έχει γίνει ποτέ ή τι συνέπειες θα είχε για την ήδη οριακή κατάσταση της χώρας σε διεθνές επίπεδο!

Το πόσο θα υποτιμηθεί το νέο νόμισμα ή το ποιο θα είναι το συνολικό κόστος για την οικονομία είναι δύσκολο να εκτιμηθεί. Θα είναι όμως και τα δύο σημαντικά.

Η αρχική υποτίμηση μπορεί να φτάσει το 50-60% (παλαιότερη εκτίμησή μου [3]) μέγεθος που έχει συζητηθεί και από αρκετούς αναλυτές (ότι αυτό αξίζει). Το που θα ισορροπήσει τελικά η νέα ισοτιμία είναι ένα άλλο θέμα το οποίο θα κριθεί στο μέλλον._

1 Έξοδος από το Ευρώ σημαίνει έξοδο από την ΕΕ

2 http://www.rizopoulospost.com/einai-nomika-efikth-h-eksodos-kratous-m/

3 http://anotherwaytolookatgreece.blogspot.gr/2012/05/cost-of-grexit.html

Ένα έθνος, ένας λαός ... (δεν γίναμε!)

Διαβάζοντας με την κόρη μου το μάθημα της "Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής" έκανα μια θλιβερή συνειδητοποίηση. 200 χρόνια μετά τον Κοραή και μετά την Επανάσταση,  δεν κατορθώσαμε να γίνουμε ένα έθνος, ένας λαός.

Ορισμός: «Έθνος είναι ένα σύνολο ανθρώπων που είναι ενωμένο με στοιχεία κοινού πολιτισμού, κοινού ιστορικού παρελθόντος, έχουν κοινές επιδιώξεις, πολλές φορές μιλούν την ίδια γλώσσα και έχουν την ίδια θρησκεία.»

Πριν αρχίσετε να αμφισβητείτε τον ορισμό, ας αρκεστούμε σε αυτό. Η κοινή μας ιστορία σταματά λίγο πριν τους Μακεδόνες και τον Μέγα Αλέξανδρο.  Έκτοτε υπάρχει το βολικό «κενό» της Ρωμαϊκής και της Βυζαντινής περιόδου με κυρίαρχη την εκκλησιαστική ιστορία, την άνοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να φτάσουμε στην εποχή της Επανάστασης, όπου και εδράζεται η αιτία του σύγχρονου δράματος που λέγεται Ελλάδα και Ελληνικό Έθνος (έθνος δεν είναι το κράτος).

Δεν υπάρχει κοινά αποδεκτή ιστορία. Παραδείγματος χάριν, δεν συμφωνούμε εάν η επανάσταση ήταν «εθνικιστική» ή ταξική, με όρους 19ου αιώνα. Ακόμα, η ιστορία του 20ου αιώνα αντί να μας ενώνει μας χωρίζει.

Ο κοινός μας πολιτισμός είναι ένα ζητούμενο γιατί υπάρχουν παράλληλα οι δυτικές και οι κυρίαρχες ανατολικές μας ρίζες και αντιλήψεις. Πόσο μάλλον όταν αυτό το ίδιο δίπολο γίνεται πολιτικό σύνθημα «ανήκομεν εις την δύσιν» αλλά και πεδίο αντιπαράθεσης.

Για να είμαι δίκαιος, πολλές φορές «ομιλούμε» την ίδια γλώσσα. Όχι πάντα (δημοτική-καθαρεύουσα-“nea ellinika” + emoticons). Όμως γίνεται όλο και πιο δύσκολο να συνεννοηθούμε. <3

Η θρησκεία -δεν σχολιάζω το ότι δεν συμφωνώ απόλυτα με τον ορισμό- είναι ή καλύτερα έχει υπάρξει στοιχείο προσδιορισμού της ταυτότητας και κιβωτός αξιών που μοιραζόμαστε, διαχρονικά. Σ' εμάς λόγω ορθοδοξίας και σκλαβιάς, είναι λίγο πιο έντονο αυτό από ότι σε άλλες χώρες, έθνη και λαούς.

Μένουν λοιπόν οι κοινές επιδιώξεις. Δηλαδή να συμφωνούμε σε γενικές γραμμές για πράγματα όπως: Ανάπτυξη σημαίνει μείωση της ανεργίας και αύξηση του βιοτικού επιπέδου σε πραγματικούς όρους. Να δίνουμε κοινές απαντήσεις –κατά μεγάλη πλειοψηφία- σε ερωτήματα όπως:  Στο μέλλον η Ελλάδα θα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ευρωπαϊκής οικογένειας ή όχι; Με Ευρώ ή με «δραχμή»; Υπέρ ή κατά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας; Το κέρδος είναι καλό ή κακό; Δίχτυ ασφαλείας για όσους βρίσκονται σε ανάγκη ή κοινωνικό κράτος για όλους αδιακρίτως; Η Δημόσια παιδεία είναι και δωρεάν; Η ιδιωτική ή και ένα μεικτό σύστημα είναι καλό ή κακό; Το δημόσιο αγαθό είναι ιδιοκτησία αυτού που το παράγει, αυτού που το χρησιμοποιεί ή όλων; Οι νόμοι εφαρμόζονται για όλους ή μόνο για τους άλλους; Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη; Το νόμιμο είναι και ηθικό; Η δημοκρατία είναι υπέρτατο αγαθό, όπως η ελευθερία ή/και η ανεξαρτησία; Και τόσα άλλα.  
Έτσι, χωρίς κοινή ιστορία, πολιτισμό, αξίες, επιδιώξεις και γλώσσα, τι έθνος είμαστε;

- Ανάδελφο! (όπως έλεγε ο Σαρτζετάκης)

ΥΓ. Όσοι αγχώνεστε με την λέξη έθνος, μην ανησυχείτε. Ούτε ένας λαός γίναμε!

Λέει ο δάσκαλος: «Οι άνθρωποι που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι σε μία χώρα (μια εδαφική έκταση με καθορισμένα σύνορα) και έχουν την ιθαγένειά της αποτελούν τον λαό της. Ο λαός μιας χώρας, για να συμβιώσει, χρειάζεται να οργανωθεί και να δημιουργήσει κανόνες-νόμους που να ρυθμίζουν την κοινωνική του ζωή. Οι πολίτες, με τους αντιπροσώπους που εκλέγουν, θεσπίζουν αυτούς τους νόμους. Ο ανώτερος νόμος του Ελληνικού κράτους είναι το Σύνταγμα» … το οποίο έχουμε γραμμένο εκεί …

Βγαίνοντας από την Χάρυβδη

Σκύλλα και Χάρυβδη, Eugenie Goren, 2006

Ο Γιώργος Παπανδρέου (ΓΑΠ) έδωσε ένα όραμα σε πολλούς ανθρώπους της γενιάς μου. Ύστερα όμως το τσαλαπάτησε. Βασίστηκε πάνω στο σάπιο συνδικαλιστικό και παλαιοκομματικό κατεστημένο και ελίχτηκε μέσα στις εσωκομματικές ισορροπίες για να εδραιώσει την θέση του. Όμως το ΠΑΣΟΚ  του 2004-2009 ήταν ήδη ένα καθεστωτικό έκτρωμα που συμπεριελάμβανε όλα τα δεινά που θα ήθελε να αλλάξει ένας μεταρρυθμιστής. Όταν κέρδισε τις Εκλογές το 2009 ήταν ήδη αργά. Η κρίση ήταν εδώ. 

Εκεί όμως φάνηκε αδύναμος, λίγος και προς το τέλος, της σύντομης μα καθοριστικής πρωθυπουργίας του, αυτοκαταστροφικός. Στο τέλος, τον έριξαν οι δικοί του άνθρωποι. Μπορείς να πεις πως είχε το κατάλληλο όραμα αλλά ήταν ο λάθος άνθρωπος την λάθος στιγμή. 

Μπορεί να μην ευθύνεται ο ίδιος για την κατάσταση που του φόρτωσε ο Καραμανλής, αλλά ευθύνεται κυρίως γιατί δεν αντελήφθη γρήγορα ότι το πρόβλημα ήταν πολυδιάστατο και ότι ξεπερνούσε την δυνατότητα κάθε ενός κόμματος να το διαχειριστεί. Από εκεί και πέρα, σε κάθε κρίσιμη στιγμή ήταν πίσω από τις εξελίξεις. Επέλεξε την Ευρωπαϊκή λύση αλλά έτσι έχασε χρόνο καθώς αυτή δεν ήταν διαθέσιμη. Δεν μπαίνω στην συνωμοσιολογία για την εμπλοκή του ΔΝΤ και τον Ντομινίκ Στρος-Καν. Ο ίδιος, επέλεξε την υστεροφημία του στο εξωτερικό από την διαχείριση του προβλήματος στο εσωτερικό. Αυτός και ο Σαμαράς, με την αντιμνημονιακή του προπαγάνδα, ευθύνονται για το μέγεθος της ύφεσης, την χρεοκοπία –σχεδόν κατάρρευση- των τραπεζών και την παραλίγο αναγκαστική έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, κίνδυνος που δεν έχει οριστικά παρέλθει αλλά που έχει μετατεθεί χρονικά, όπως έχει μετατεθεί και η διαχείριση του χρέους.

Όντας ταυτόχρονα ηγεμονικός, δεν μπόρεσε να προετοιμάσει την διαδοχή του (δεν ήταν έτοιμος ο ίδιος άλλωστε) αλλά επέτρεψε ή προκάλεσε την ανατροπή του, από τον πάντα πρόθυμο Βενιζέλο, για να μπορεί να εμφανίζεται ταυτόχρονα ως θύμα και σωτήρας, ρόλος που όμως δεν του ανήκει.

Δυστυχώς μπήκαμε, διαχειριστήκαμε και τώρα βγαίνουμε από την κρίση χωρίς την κατάλληλη ηγεσία, χωρίς σχέδιο, μόνο και μόνο γιατί βρέθηκαν οι μη πολιτικοί για να πιλοτάρουν το καράβι την δύσκολη στιγμή που πέρναγε μέσα από την Χάρυβδη. Και ενώ οι πολιτικοί κάτω και από την πίεση της Τρόικας απέφυγαν τον πειρασμό να πάρουν το τιμόνι και να μας φουντάρουν για πάντα, η ατολμία τους, από την άλλη, να συγκρουστούν με την Σκύλλα της μεταρρύθμισης μας έσπρωξε στην Χάρυβδη των φόρων και της παρατεταμένης ύφεσης και ανεργίας. Τα έπαιξαν όλα για όλα ρισκάροντας το γενικό καλό για να μην θυσιάσουν το φαύλο πελατειακό τους κατασκεύασμα. Τελικά, είμαστε λιγότεροι, πιο αδύναμοι και σχεδόν παράλυτοι-ακυβέρνητοι χωρίς κουπιά και με τα πανιά της οικονομίας σκισμένα. Στην νηνεμία μετά από τα στενά ισορροπούμε, μόνο που τώρα είμαστε πιο ευάλωτοι από ποτέ και πάνω απ´ όλα εξαντλημένοι.

Το ταξίδι συνεχίζεται και οι πειρασμοί είναι μεγάλοι μα και οι κίνδυνοι το ίδιο.

«Κατόπι στο καλό νησί της Θρινακίας θα φτάσης.
Βόδια εκεί βόσκουνε πολλά κι αρνιά παχιά του Ήλιου,
εφτά κοπές βοδιών, εφτά καλών αρνιών κοπάδια,
πενήντα καθεμιά κοπή, κι αυτά μήτε γεννούνε,
και μήτε λιγοστεύουνε• και θεές τα κυβερνάνε,
δυό νύφες ωριοπλέξουδες, Φαέθουσα, Λαμπετία,
του Ήλιου του Υπερίονα και της Νεαίρας κόρες.
Η μάνα που τις γέννησε και γλυκοανάθρεψέ τις,
πάς στο νησί τις έβαλε της Θρινακίας να ζούνε,
τα γονικά τους πρόβατα και βόδια να φυλάγουν.
[ Αυτά αν τ' αφήσης άβλαβα, και θες το γυρισμό σου,
όσο πολλά κι αν πάθετε, πάλε στο Θιάκι πάτε•
μα αν τα πειράξης, πρόσμενε ξολοθρεμό στο πλοίο
και στους συντρόφους• ίδιος σου μπορείς να ξεγλυτώσης,
μα αργά θα φτάσης κι άσκημα, κι από συντρόφους έρμος ].»

(στ. 127-141) Ομήρου Οδύσσεια, «μ», Σειρήνες. Σκύλλα. Χάρυβδις. Βόες Ηλίου.
Μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη (http://www.mikrosapoplous.gr/homer/odm12m.htm) 

Η ανάκαμψη και οι πωλήσεις αυτοκινήτων

Διάβαζα το παρακάτω άρθρο στην Καθημερινή (από αναδημοσίευση The New York Times) και με έβαλε σε σκέψεις.

"... αποκαλυπτικός δείκτης της οικονομικής υγείας μιας χώρας είναι οι πωλήσεις αυτοκινήτων. Αυξάνονται όταν βελτιώνονται οι συνθήκες και υποχωρούν με την οικονομία σε κάμψη."

"... σε καμία άλλη χώρα δεν είναι τόσο εμφανές όσο στην Ελλάδα. Ακόμα και με μια ελαφρά άνοδο στα τέλη του 2013 και τους δύο πρώτους μήνες του 2014, το τελευταίο δωδεκάμηνο οι πωλήσεις ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτων στη χώρα είναι σχεδόν 80% κάτω από τα επίπεδα του 2007."

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ | ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ | Ανάκαμψη μεν, πλην όμως, αναιμική FLOYD NORRIS / THE NEW YORK TIMES

Στην Ελλάδα, το 2007 πουλήθηκαν 279.794 μονάδες, η τέταρτη καλύτερη χρονιά μετά το 2000 (290.225), το 2004 (289.733) και το 2001 (280.295). Σε πλήρη αντίθεση, οριακή άνοδο της τάξης του 0,4% κατέγραψε η αγορά των καινούργιων αυτοκινήτων το 2013 με 58.696 μονάδες έναντι 58.482 το 2012! Την "δεκαετία" του Ευρώ, ο μέσος όρος πωλήσεων ήταν πάνω από τις 250 χιλ. μονάδες ενώ την προηγούμενη δεκαετία ήταν λίγο πάνω από τις 140 (χιλ). Ας φτάσουμε ξανά εκεί και βλέπουμε. 

Με στόχο την δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος περίπου 8-10 δις τον χρόνο (4.5% του ΑΕΠ) για τα επόμενα 6-7 χρόνια (!), δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια σε μια κρατικοδίαιτη οικονομία που απεχθάνεται την ιδιωτική πρωτοβουλία και τις ξένες επενδύσεις (το γνωστό ξεπούλημα για όσους παρακολουθούν την πολιτική αντιπαράθεση στο εσωτερικό).

Γυρνάμε πίσω στις δεκαετίες του '70-80 όπου η αγορά αυτοκινήτου ήταν όνειρο για λίγους; Σίγουρα, το μοντέλο κατανάλωσης/δανεισμού των προηγούμενων δεκαετιών δεν μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί ως ο βασικός μοχλός της ανάκαμψης. Όμως, το σημείο ισορροπίας (ιδιωτική κατανάλωση) πρέπει να βρίσκεται ψηλότερα. Άρα θα πρέπει γρήγορα να αυξηθούν οι εξαγωγικές επιδόσεις αλλιώς επίσης γρήγορα θα ξανακυλήσουμε στον φαύλο κύκλο των διπλών ελλειμμάτων.

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), την περίοδο Ιανουαρίου- Φεβρουαρίου 2014, καταγράφεται σημαντική αύξηση στις νέες κυκλοφορίες αυτοκινήτων με 15.765 νέα οχήματα (καινούρια ή μεταχειρισμένα εξωτερικού) έναντι 13.426 που κυκλοφόρησαν την αντίστοιχη περίοδο του 2013, παρουσιάζοντας αύξηση +17,4% έναντι μείωσης -19,8% στο αντίστοιχο διάστημα πέρυσι. 

Πηγές: Bloomberg, Πωλήσεις Αυτοκινήτων (Νέες Ταξινομήσεις) από διάφορες πηγές, Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), Σύνδεσμος Εισαγωγέων Αντιπροσώπων Αυτοκινήτων